02/12/11 om 15:07 - Bijgewerkt om 15:07

Vakbonden plegen chantage. Land in brand steken maakt de zaken erger

ABVV-baas Rudy De Leeuw belooft een hete winter. Tiens ...

Vakbonden plegen chantage. Land in brand steken maakt de zaken erger

© Belga

Het klinkt erg bevreemdend binnen een maatschappij die democratische principes onaantastbaar acht. Een vakbondsleider die net niet met evenveel woorden luidop verklaart dat als er vanuit de nieuwe regering niet uitgebreid op zijn eisen wordt ingegaan hij het land dermate zal destabiliseren dat men niet anders zal kunnen dan die eisen dan toch in te willigen.

Het gaat hem hier uiteraard niet over het recht van de vakbonden om te protesteren tegen de regeringsplannen. Dat doen wij en nog vele anderen ook, zij het dan, zeker in ons geval, om heel andere redenen dan dewelke waar Rudy De Leeuw mee komt aandraven. Het gaat er wel om dat een belangengroep, nl. een syndicale organisatie, niks méér of niks minder zegt dan dat zij het resultaat van het politieke proces niet zal accepteren en die desnoods via een doorgedreven maatschappelijke destabilisatie zal vernietigen.

De Leeuw laat ons dus weten dat zijn gelijk het enige gelijk is of dat het hele democratische proces hem eigenlijk gestolen kan worden. "Dat is toch chantage", zo stelde Lisbeth Imbo terecht tijdens het Radio1-programma De Ochtend.

Even bijna dag op dag 30 jaar terug in de tijd en meer bepaald naar een vergadering van de Regentenraad van de Nationale Bank. De Regentenraad is het orgaan van de NBB waar de top van onze nationale bank op regelmatige basis overleg pleegt met de zogenaamde middenveldorganisaties van het land (VBO, vakbonden, ...). Op die bewuste RR-vergadering eind 1981 stelde Roland Beauvois, toenmalig hoofd van de studiedienst van de NBB en een man van wat we vandaag PS-signatuur zouden noemen, een drastische kuur voor om de noodlijdende Belgische economie terug op het goede spoor te krijgen.

Beauvois' voorstel kwam er in essentie op neer dat alle Belgische werknemers 10% van hun bruto loon zouden moeten inleveren. De helft van die inlevering zou ten goede komen aan de ondernemingen die op die manier hun stevig aangetaste internationale concurrentiepositie voor een flink stuk zouden kunnen herstellen. De andere helft van deze forse inlevering zou toekomen aan de staat die alzo haar begrotingstekort gedeeltelijk zou kunnen delgen.

Roland Beauvois was nog niet uitgesproken of George Debunne, notoir voorganger van Rudy De Leeuw aan het hoofd van de socialistische vakbond, bulderde dat als men dergelijke ingrepen echt zou durven doorvoeren "hij dan heel het land in brand zou steken". Na een korte stilte rond de tafel hief toenmalig NBB-gouverneur Cecil de Strycker de handen ten hemel en concludeerde: "Alors, messieurs, il n'y que la dévaluation". Tot op dat moment verzette de Nationale Bank zich met hand en tand tegen het principe van een devaluatie.

De rest is geschiedenis. In februari 1982 greep de devaluatie van de Belgische frank plaats. Ze ging gepaard met een tijdelijke desindexatie waardoor een aanpassing van de reële lonen in de lijn van het voorstel van Beauvois er toch kwam. Via deze maatregel en nog enkele andere (zoals de wet Cooreman-De Clercq ter stimulering van risicokapitaal en ondernemerszin) kwam de Belgische economie gedurende enkele jaren terecht in situatie van sterke groei en toenemende werkgelegenheid.

Rudy De Leeuw verzet zich nu ook tegen het onvermijdelijke. Komt het niet langs de voordeur binnen dan zal het langs de achterdeur gebeuren - zoals ook Debunne uiteindelijke diende te ervaren - maar de begroting zal serieus gesaneerd moeten worden, op de eerste plaats langs de kant van de uitgaven en onze economie en onze arbeidsmarkt zullen diepgaande structurele hervormingen moeten ondergaan die trouwens nog veel verder zullen moeten gaan dan wat di Rupo I in het vooruitzicht stelt. Ondertussen het land in brand steken, maakt de zaken alleen maar erger, op de eerste plaats voor Jan Modaal. Maar misschien is dat nu net niet de eerste bekommernis van Rudy De Leeuw.

Onze partners