Avatar, een 3D-film uit 2009, geregisseerd door James Cameron.

Eigenlijk heeft 3D-cinema al een hele evolutie achter de rug, van geboorte, opkomst en verval naar een nieuwe bloeiperiode. De eerste opkomst in de jaren ’50, betekende geen doorbraak. Dit had verschillende redenen: 8% van het publiek kan geen diepte zien, dit deel ziet dus tijdens een 3D-film enkel vage over elkaar schuivende beelden.

Lage kwaliteit

Bovendien werd 3D-cinema in de jaren ’50 geplaagd door een lage kwaliteit, veroorzaakt door technische problemen. Daarnaast waren er in die periode heel wat nieuwe filmtechnieken, waardoor er een grote concurrentie was voor 3D. Ten slotte werd 3D niet als nieuw genre gezien, en werd het daarom niet populair

De problemen die 3D-films kenden in de jaren ’50 zijn vandaag nog steeds niet opgelost, want de methode die men gebruikt is fundamenteel niet veranderd. Waarom wordt 3D dan geherintroduceerd in de cinema vandaag?

Tweede keer, goede keer

Loes Anthonissen onderzocht de ‘double boom theory’ in haar masterscriptie en stelt vast dat nieuwe technieken vaak een tweede keer herontdekt moeten worden, en pas die tweede keer echt succesvol zijn. Als dit het geval is voor de 3D-film, heeft het genre z’n hoogtepunt nog niet bereikt, Aldus de studente TEW.

3D-cinema moet deze keer ook succesvol zijn. Gewone cinemazalen moeten immers omgebouwd worden naar 3D-zalen, bijgevolg zijn er steeds minder 2D-zalen beschikbaar. Er is veel geïnvesteerd en de industrie wil dat geld terug verdienen, vandaar dat 3D-films sterk gepromoot worden. Daarom ook dat de industrie de 3D-films vaak succesvoller voorstellen dan ze eigenlijk zijn.

Zeepbel?

De oude problemen van 3D-film blijven bestaan en nu ook blijkt dat 3D-films voor de hersenen van kinderen een negatief effect kunnen hebben, zou 3D-cinema wel eens een zeepbel kunnen zijn die op ontploffen staat.