Vrije Tribune
Vrije Tribune
Knack.be geeft hier een forum aan columnisten en gastbloggers
Opinie

12/10/12 om 21:23 - Bijgewerkt om 21:23

Pleidooi voor diversiteit binnen allochtone gemeenschap

Verdienen de Vlaamse progressieve partijen de stemmen van de moslimallochtonen niet? Omgekeerd misschien ook niet.

Wie de kritische commentaren en artikels van de moslimallochtonen doorneemt, kan tot de conclusie komen dat er een bepaalde misnoegdheid aanwezig is bij moslimallochtonen betreffende de loyaliteit van Vlaamse progressieve partijen ten aanzien van de culturele en religieuze waarden van de moslimallochtonen. Het hoofddoekenverbod op kop, op de tweede plaats de kwestie van het verdoofd slachten (dat voornamelijk in Gent een heet hangijzer is).

Het verstandshuwelijk tussen moslimallochtonen en progressief Vlaamse partijen is aannemelijk en begrijpelijk, maar wanneer men ideologisch dieper graaft kan men een bepaalde tegenstellingen ontwaren. Om te beginnen, de Turkse gemeenschap is behoorlijk nationalistisch. Nationalistische waarden en normen worden hoog in het vaandel gedragen, wat gepaard gaat met een niet altijd subtiele druk op landgenoten om die te onderschrijven. Progressieve Vlaamse partijen zijn zoals geweten niet al te enthousiast van het nationalistische gedachtengoed.

Ten tweede, zowel de Turkse als Magrebijnse gemeenschap zijn overwegend conservatief. Religie heeft een belangrijke plaats in het leven, maar ook bij wie niet-praktiserend is kan men conservatieve trekken ontrafelen. Vlaamse progressieve partijen daarentegen hangen een a-religieus en ethisch progressief wereldbeeld aan.

Waar dit in feite neerkomt is, is dat de meeste moslimallochtonen doorgaans op partijen stemmen wiens wereldbeeld ze eigenlijk niet delen. Op zich is dat niet erg, maar op bepaalde momenten neemt het een vreemde wending aan.

Enkele jaren terug zorgde een krantenartikel over Gents SP.a-schepen Resul Tapmaz voor ophef binnen de Turkse gemeenschap in Gent. Tapmaz stond in het artikel met een pint in zijn hand en verklaarde dat hij een niet-praktiserende moslim is. Hij voegde er ook aan toe dat hij een echte róde Turk is. Men vond het niet kunnen dat Tapmaz zoiets kon maken als moslim. Een politicus van een a-religieuze, ethisch progressieve partij bekritiseren omdat hij met een pint in de hand op de foto staat en verklaart niet-praktiserend te zijn. Men moet er maar op komen. Dat religieus-conservatieve mensen op a-religieuze en ethisch progressieve partijen stemmen is één ding, maar wanneer zij van politici van diezelfde partijen eisen dat die religieuze codes naleven is dat de wereld op zijn kop. Men zou hiertegen kunnen inbrengen dat een volksvertegenwoordiger zijn achterban vertegenwoordigt en dat hij daarom in bepaalde mate rekening moet houden met de normen en waarden van zijn achterban. Ik wil daar deels in meegaan, maar ik wil er toch een kanttekening bij plaatsen. In Vlaanderen is er namelijk één specifieke partij dat de religieuze identiteit en beleving van volksvertegenwoordigers expliciet ter sprake brengt, hekelt en veroordeelt. Eén partij dat de bevolking waarschuwt om niet te stemmen op een persoon omwille van zijn of haar religieuze overtuiging, een partij die er een probleem van maakt dat een imam op een SP.a-lijst of een moslim op een CD&V lijst verkozen kan geraken en hogerop kan klimmen. Die partij is het Vlaams Belang. Het is jammer om vast te stellen dat sommige moslimallochtonen de bekrompenheid van het Vlaams Belang delen.

Een vergelijkbaar voorval ondervond ook ex-SP.a-schepen van Beringen (en tegenwoordig lid van de open VLD) Selahattin Koçak enkele jaren terug. Er circuleerde op sociale fora een printscreen van zijn facebookprofiel waarin bij de passage geloofsovertuiging "in mezelf" stond geschreven. Geconfronteerd met een haatcampagne van religieuze moslimallochtonen tegen zijn persoon, werd de man gedwongen om de passage in kwestie te deleten.

Gewone moslimallochtonen kunnen de conservatieve druk binnen de Turkse en Magrebijnse gemakkelijk ondervinden in het dagelijks leven, en blijkbaar moeten allochtone politici die lid zijn van ethisch progressieve partijen dat ook ondervinden. Zelfs ook wanneer ze niet lid zijn van ethisch progressieve partijen. De CDH- kandidate Birgul Kapaklikaya kloeg recent op haar facebookprofiel dat ze door een bepaalde groep mensen binnen de Turkse gemeenschap verweten werd dat ze als moslimakandidate is bij een christelijke partij. Gelijkaardig worden allochtone N-VA-kandidaten verweten door de allochtone gemeenschap omdat ze als allochtoon op de lijst van een Vlaamsnationalistische partij staan. Dat die kandidaten misschien het sociaal-economische programma van de N-VA onderschrijven, daar houdt men geen rekening mee. Men is zowaar tegen het Vlaamsnationalisme, terwijl de kritiek op allochtone N-VA-kandidaten evenzeer getuigt van een 'allochtoon nationalisme'.

Moslimallochtonen leggen als culturele minderheidsgroep graag de nadruk op diversiteit. Wanneer Vlaamse partijen de klemtoon leggen op "westerse" of "Vlaamse" waarden en normen, en verlangen dat culturele minderheidsgroepen die onderschrijven, voelen zij zich onder druk gezet om te assimileren. Ze vinden het ondemocratisch en een beperking van individuele vrijheden. Het zou echter fijn zijn mocht men de diversiteit en individuele vrijheden ook onderschrijven en daar naar handelen binnen de eigen gemeenschap, en ophouden met individuen en politici die de religieuze of nationalistische pensée unique binnen de eigen gemeenschap niet naleven te dwingen tot een eenheidsworst.

Engin Palit

Onze partners