24/06/13 om 08:37 - Bijgewerkt om 08:37

Met deze PS gaat het licht zeker uit

Recente uitspraken van voorzitter Magnette en federaal minister Labille maken de PS steeds meer tot een partij die een toenemende bedreiging vormt voor ons aller welvaart.

Met deze PS gaat het licht zeker uit

"Niet minder en/of betere staat maar méér staat en betere staat, daar moeten we naartoe", zo luidde de boodschap die minister van Overheidsbedrijven Jean-Pascal Labille (PS) afgelopen weekend bracht tijdens de tweede editie van de Trends Summer University.

In het publiek zaten een tachtigtal vooraanstaande mensen uit de financiële en zakelijke wereld. Het was niet Labille zelf, verontschuldigd op het laatste moment omwille van de federale begrotingsperikelen, die deze boodschap bracht maar Christophe Lacroix, de man die in 2012 Guy Coëme opvolgde in de PS-fractie binnen de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

De uitlating van Christophe Lacroix dat we voor een degelijk anti-crisisbeleid méér overheid nodig hebben, sloeg in als een bom. De weigering van de heer Lacroix om deel te nemen aan het daaropvolgende debat maakte de consternatie en de onvrede enkel maar groter. De stilte in de zaal was even indrukwekkend als de lichaamstaal van de aanwezigen. Toen baron Paul Buysse, de voorzitter van Bekaert, de tweedaagse Trends Summer University afsloot, vertolkte hij de mening van nagenoeg alle aanwezigen wanneer hij stelde dat de oproep van minister Labille tot méér overheid als noodzakelijk onderdeel van een anti-crisisbeleid hem alvast met verstomming had geslagen.

Oproepen tot een verdere opdrijving van de overheidsinterventies op een moment dat het overheidsbeslag in België opgeklommen is tot 54% van de nationale productie en dat de overheden in dit land duidelijk de grootste moeite hebben om de eigen problemen een klein beetje onder controle te krijgen, klinkt inderdaad hallucinant. Alle internationaal respectabele instellingen als bijvoorbeeld het IMF en de OESO roepen allemaal op tot afbouw van het overheidsbeslag. De PS heeft daar duidelijk geen boodschap aan en gaat voor meer overheid. Het blijft bovendien merkwaardig onduidelijk hoe men meer overheid gaat combineren met een beter functionerende overheid.

Er was het afgelopen weekend niet enkel de oproep van Labille tot méér overheid als crisisremedie, ook PS-voorzitter Paul Magnette deed zijn duit in het zakje. Magnette omschreef in een interview met De Standaard de actieve welvaartsstaat als "een blinde veralgemening die niet deugt". Gesolliciteerd naar een echt links idee waar hij wil voor gaan, gooit hij "arbeidsduurverkorting" op tafel, met, zo valt uit zijn verder betoog op te maken, integraal behoud van loon. Ook stelt Magnette dat er "geen enkele reden te bedenken is waarom arbeid aan vijftig procent en inkomsten uit kapitaal maar aan vijfentwintig procent moeten worden belast". De PS-voorzitter weet blijkbaar niet dat het gros van wat hij kapitaal noemt bij de vorming ervan reeds langs de vennootschaps- en/of personenbelasting en/of roerende voorheffing gepasseerd is. Belasting op kapitaalopbrengsten is al te vaak de derde of vierde passage langs het belastingloket.

De PS laat zich steeds meer kennen als een partij die mijlenver afstaat van wat een zeer grote meerderheid in Vlaanderen als toekomstbeeld koestert. De grootste Waalse partij gaat er duidelijk voor om de visie en het beleid waarmede men de voorbije decennia de Waalse economie de nek heeft omgewrongen te verheffen tot het na te streven ideaal op Belgisch niveau. Gegeven het relatief hoge welvaartsniveau in Vlaanderen valt er hier nog veel in te pikken voor een roofbouwbeleid zoals de PS dat voorstaat.

Het Waalse voorbeeld leert echter dat er geen enkel zinvol toekomstperspectief kleeft aan de PS-visie, zeker niet voor de armsten en de minstbedeelden binnen de maatschappij.

Diverse Vlaamse ministers uit de huidige federale regering stellen geregeld dat men die PS-retoriek vooral moet zien als gericht op interne consumptie, binnen de partij en binnen Wallonië. Zeker nu de PS bij de opiniepeilingen er serieus van langs krijgt, is de bereidheid langs Vlaamse kant om even de andere kant op te kijken nadrukkelijk aanwezig. Even steevast wordt dan verwezen naar vice-premier Laurette Onkelinx die geregeld uitpakt met verklaringen die vele haren ten berge doet rijzen in Vlaanderen maar zich binnen de regering erg loyaal zou opstellen. Het enige wat de buitenstaander echter kan opmerken is dat er in de resultaten van het regeringswerk weinig te bespeuren valt van die loyauteit. De belastingdruk wordt zonder verpozen opgedreven, besparingen vallen veel kleiner uit dan de regeringsretoriek doet vermoeden en inzake loon- en energiekosten komt men tot maatregelen die het niveau van de cosmetica nauwelijks overstijgen. Het wordt hoog tijd dat de Vlaamse coalitiegenoten van de PS van Magnette en Labille en Onkelinx deze mensen eens recht in de ogen gaan kijken.

Johan Van Overtveldt

Onze partners