Waarom Amanda Knox nooit nog een dag in de cel zal zitten

31/01/14 om 16:41 - Bijgewerkt op 01/02/14 om 06:19

Hoewel Amanda Knox verooordeeld is tot een gevangenisstraf van 28,5 jaar voor de bizarre seksmoord op haar kamergenote Meredith Kercher, is de kans dat ze nog één dag in de cel zal zitten, bijzonder klein.

Waarom Amanda Knox nooit nog een dag in de cel zal zitten

Amanda Knox © REUTERS

Amanda Knox werd in 2009 voor het eerst veroordeeld tot 26 jaar cel voor de seksmoord op haar kamergenote Meredith Kercher in het Noord-Italiaanse Perugia. Beide vrouwen namen er deel aan een uitwisselingsprogramma voor studenten.

De Britse werd verkracht tijdens een seksspelletje en met messteken op een bijzonder brutale manier vermoord. Wat volgde was het meest gemediatiseerde proces ooit in Italië, waarbij alle Italianen overtuigd leken van de schuld van 'Foxy Knoxy' en alle Amerikanen van haar onschuld. Knox werd samen met haar Italiaanse vriend Raffaele Sollecito veroordeeld voor de moord en ging de gevangenis in.

Creatief schrijven

Na bijna vier jaar cel kwam het proces voor in beroep waar de rechters oordeelden dat er geen bewijs te vinden was voor de schuld van de Amerikaanse studente en haar vriend. Ze werden beiden vrijgesproken.

Amanda Knox sprong op het eerste het beste vliegtuig naar de Verenigde Staten en begon een nieuw leven in haar thuisstad Seattle waar ze het boek 'Waiting to be heard' schreef en een cursus creatief schrijven volgde. Ze gaf nog een enkele keer een interview maar deed vooral haar best om de donkerste periode uit haar leven zo diep mogelijk te begraven.

Toen het proces eind vorig jaar voor de derde keer gevoerd werd, liet Amanda Knox meteen weten dat ze niet van plan was om de zittingen in Italië bij te wonen. 'Ik ben onschuldig. Ik weet niet waarom ik dit altijd maar moet blijven herhalen. Ik moet toch niet bewijzen dat ik onschuldig ben? Ik ga ervanuit dat ik word vrijgesproken, maar als dat niet zo is, word ik voortvluchtig. Nooit ga ik nog naar Italië.'

Uitleveringsverdrag

Voor sommigen kwam de uitspraak van de rechtbank van Firenze (een gevangenisstraf van 28,5 jaar cel) als een verrassing, maar Amanda Knox zal zo goed als zeker geen dag van deze straf uitzitten. Net zoals de meeste landen in de wereld (ook België) leveren De Verenigde Staten in de praktijk onderdanen niet uit aan andere landen om daar een straf uit te zitten. Toch niet als er in eigen land geen gerechtelijke procedure was.

Er bestaat wel een bilateraal akkoord tussen Amerika en Italië om veroordeelde onderdanen uit te leveren, maar de Verenigde Staten zullen dat akkoord niet uitvoeren. Er zijn uitzonderingen te over die kunnen dienen als uitvlucht.

De Amerikaanse overheid heeft allang een kosten-batenanalyse gemaakt en vastgesteld dat een uitlevering in eigen land veel meer kritiek zou uitlokken dan wanneer Amanda Knox in Seattle gewoon met rust gelaten wordt.

Het is zelfs niet uitgesloten dat Italië nooit om de uitlevering vraagt, om een internationaal diplomatiek incident te vermijden en om de relaties met de Verenigde Staten (het land dat rotsvast overtuigd is van de onschuld van haar inwoner) niet te laten vertroebelen.

Een adembenemende verkrachting van het recht

Dat ook Italië geneigd is om deze episode in zijn rechtsgeschiedenis zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk bijkomende ruchtbaarheid achter zich te laten, blijkt ook uit een opiniestuk in de Britse krant The Guardian. Zelfs de landgenoten van het slachtoffer Meredith Kercher hebben geen greintje sympathie voor de manier waarop de Italianen het recht hebben toegepast.

'Het Italiaanse rechtssysteem heeft een verbazingwekkende en weinig benijdenswaardige prestatie geleverd,' schrijft journalist Andrew Gumbel. 'Het heeft Amanda Knox en Raffaele Sollecito voor de tweede keer schuldig bevonden aan moord, zonder het begin van een morzel bewijs.'

Volgens de schrijver is de rechtszaak een toonbeeld van een 'adembenemende verkrachting van het recht' en 'een illustratie van het feit dat Italië niet in staat is om recht te spreken op basis van feiten en bewijzen.' The Guardian (uit het land van het slachtoffer) vertaalt daarmee perfect de schampere mening van zowat alle media in de Verenigde Staten (het land van de veroordeelde dader) over de rechtspraak in Italië (het land van de feiten).

Ook de familie van Meredith Kercher zei in een reactie op het keiharde vonnis dat ze ook na deze derde rechtszaak verder zal blijven zoeken naar de waarheid rond de moord op de Britse studente.

Een leven op de vlucht

Amanda Knox is wel veroordeeld tot een leven op de vlucht (zoals ze zelf al aangaf de dag van de nieuwe uitspraak) en een leven dat zich afspeelt binnen de grenzen van de Verenigde Staten. Tal van andere landen zullen er geen graten in zien om samen te werken met de Italiaanse autoriteiten om haar achter de tralies te krijgen wanneer ze zich op hun grondgebied bevindt, zeker niet als de Italianen zo kies zijn om een afkoelingsperiode van enkele jaren in acht te nemen.

Raffaele Sollecito kondigde eerst aan dat ook hij niet zou verschijnen op het derde proces maar daagde dan toch op om tijdens een opgemerkte tussenkomst zijn onschuld uit te schreeuwen. Hij had eerder aan Amanda Knox gevraagd om met hem te trouwen zodat hij Amerikaans staatsburger kon worden, maar Knox weigerde dat.

Na de uitspraak verbleef Sollecito nog in Italië. Hij werd opgepakt toen hij het land probeerde te ontvluchten. Hij zal allicht de rest van zijn straf moeten uitzitten terwijl Amanda Knox in het kille en regenachtige Seattle verder timmert aan een carrière als schrijfster. (EE)

Onze partners