Stemmen uit de speelhoek

09/09/09 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:57

De organisatie van de Vlaamse kinderopvang is een kluwen, en zij zitten ermiddenin. Vier getuigen doen hun verhaal. Het gesubsidieerde kinderdagverblijf, dat voorrang kan geven aan noodsituaties en kansarmen omarmt. Een alleenstaande moeder, die het zonder gesubsidieerde kinderopvang niet zou redden. De onthaalmoeder, aangesloten bij een Dienst voor onthaalouders: nog altijd de meest gekozen formele vorm van opvang. En uiteraard de grootouders, die - voorlopig nog - een derde van de opvang voor hun rekening nemen.

De BronGesubsidieerd kinderdagverblijf100 ingeschreven kinderen, een tachtigtal dagelijks aanwezig 'Onze kinderverzorgsters hebben een loodzware job'

De Bron is het oudste kinderdagverblijf van Gent. Halfweg de jaren zeventig opende het gebouw de deuren, in de buik van de wijk Brugse Poort. Niet onlogisch dat net hier de eerste crèche kwam, in - zeker toen nog - een van de armste volkswijken van de stad. Kinderopvang werd lang als een noodzakelijk kwaad beschouwd: alleen voor gezinnen waar ook de moeder uit werken ging. Wim De Vos, een van de drie verantwoordelijken van het kinderdagverblijf, herinnert zich nog de betuttelende sfeer uit de beginperiode. 'Er was een glazen wand met een luik, waardoor de ouders hun kind moesten afgeven. Zelf mochten ze geen voet binnenzetten. De kinderen werden hier verzorgd, behandeld door de arts, ze kregen hier zelfs hun bad. "Wat het kinderdagverblijf doet, doet het beter", dat idee leefde heel sterk. Vanuit goede bedoelingen, uiteraard, maar wat een neerbuigendheid tegenover de ouders.'
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners