Op leven en dood

07/10/09 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:57

Het is 2009, en Wit-Russische theatermakers spelen letterlijk voor hun leven.

'Waarom blijft u in godsnaam theater maken?' vraag ik aan de Wit-Russische Natalia Koliada nadat ze me vertelde dat ze geen vast adres heeft, geen subsidie krijgt, geen promotie mag maken en dat ook een internationale doorbraak geboycot wordt. 'Omdat onze vrienden ontvoerd worden door de overheid. Theater is de enig mogelijke manier waarop we dat aan de wereld kunnen vertellen, en we hopen dat de wereld haar verantwoordelijkheid opneemt.' Hopen dat de wereld haar verantwoordelijkheid opneemt en daarom maar theater maken. Anno 2009. Goed 40 jaar nadat het westerse theater ook die politie...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners