'Ik heb me altijd een Primitief gevoeld'

24/03/10 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:58

Hij hield van 'formidabele tegenstellingen', bij Vlaamse en Italiaanse Primitieven als bij Picasso. Gustave Van de Woestyne, schijnbaar de rust in persoon, was zelf een vat vol tegenstrijdigheden. Pleidooi voor de internationale erkenning van een Vlaamse figuratieve modernist.

Vader dreef een koperslagerij in Gent en stierf toen Gustave amper negen was. Zijn oudste broer Karel nam de rol van gezinshoofd over en ontfermde zich speciaal over Gustave. Die was, net als hij, artistiek aangelegd. Toen Karel, wat ziekelijk van aard zoals het dichters betaamt, in 1900 naar het landelijke Latem verhuisde, kwam Gustave, beeldend kunstenaar in de dop, hem achterna en trok bij hem in. 'Ik dicht het en hij schildert het', zo omschreef Karel de band die hen in het Oost-Vlaamse Leiedorp verenigde. Zijn uitspraak sloeg op een houding, niet op iets concreets. 'Het is een prachtig citaat, we zullen het in de zaal hangen', zegt Robert Hoozee. Hij parafraseert: 'Mijn tafeltje staat aan het venster en in de hoek staat uw ezel; ik schrijf en gij schildert. We leven eenvoudig, we zorgen dat we niet te veel contact hebben met vrienden. We gaan samen op in een soort kloosterbestaan.'
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners