'Al mijn teksten zijn clichés. Dat maakt ze net goed'

17/03/10 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:58

Iedereen kent Kris de Bruyne. Iedereen kent Amsterdam. Maar Kris de Bruyne wil liever niet herinnerd worden als 'diene van Amsterdam'. Aan de vooravond van zijn zestigste verjaardag overschouwt Vlaanderens eerste rocker zijn carrière. 'Net als je denkt dat je ongenaakbaar bent, deelt het leven zijn raakste klappen uit.'

Veertien was Kris de Bruyne toen hij in 1964 zijn eerste gitaar verwierf voor de ronde prijs van 6000 frank (150 euro). Geld dat hij had verdiend aan de dokken, want kinderarbeid was toen nog heel gewoon. Amper vier zomers later, in het revolutionaire jaar 1968, trad hij aan op het Blues- en Skifflefestival in Hove. De verbeelding was in die dagen volop aan de macht en dus stuurde Kris de Bruyne, trommelend op waspoederdozen, een bluesversie van Klein Klein Kleutertje over de wei. Het publiek antwoordde met een striemend fluitconcert, een verre echo van het boegeroep waarmee Bob Dylan drie jaar eerder van het podium van het Newport Folk Festival was gejouwd. Eén man vond het wél goed, 'iel goe' zelfs. Die man was Wannes Van de Velde. En de rest is geschiedenis.
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners