29/05/11 om 22:47 - Bijgewerkt om 22:47

Klassiek: Tenor Marco Beasley vertelt (****)

Niet authentiek, maar niet erg.

De achthonderd jaar oude Leuvense Sint-Geertruikerk is een prima locatie voor authentieke 16de- en 17de-eeuwse muziek, zelfs met een stevig volksfeest op een steenworp ver: de dikke muren laten merkwaardig weinig buitengeluid door. Alleen is het woord authentiek niet echt goed gekozen voor de Dufay-muziek van Iris Luypaers en het bekende programma La Bella Noeva naar de gelijknamige bestseller-cd uit 2004 van tenor Marco Beasley die er zaterdag werd gebracht.

Voor het 'Dufay revisited'-programma van Iris Luypaers en haar begeleiders is de muziek van de vijftiende-eeuwse componist Guillaume Dufay niet veel meer dan een aanleiding om al snel over te gaan naar fusion jazz à la Lyle Mays en Pat Metheney met klavier, dwarsfluit en een geplukte contrabas. Melodisch, technisch knap, ongewoon op de totaal niet authentieke pianoforte (die noch bij Dufay, noch bij jazz thuishoort), ritmisch en clever: Bart Van Caenegem is een uitstekend pianist. Zeer te genieten (al waren de vele Beasley-fans allicht niet daarvoor gekomen), maar ook een beetje déjà vu, op de klank van de pianoforte na dan. Prima zang, al klonk er heel af en toe wat onzekerheid op uit de aanzetten.

Puristen zal je ook voor het programma van Marco Beasley niet gauw het woord 'authentiek' horen gebruiken. Het programma van La Bella Noeva bestaat deels uit 17de-eeuwse muziek van onder meer Guilio Cacini, Biagio Marini en Claudio Monteverdi. Deels put hij ook uit traditionele, moeilijk te dateren, vaak 18de-eeuwse teksten en/of liederen uit Napels en Ligurië. Kortom, populaire muziek met cabaretachtige teksten die vooral op straat werd gezongen. Het uitstekende Ensemble Accordone met Guido Morini op harmonium en klavecimbel smeedt het geheel wel perfect aan elkaar.

La Bella Noeva is een mooi opgebouwd programma. Verstild en poëtisch klonken eerst de klaagzangen op van de (nog) niet vervulde liefde, tot en met de aanbidder die de naam van zijn geliefde in zijn borst heeft gekerfd. Daarop volgde een evenwichtig Si Dolce é il Tormento van Monteverdi, misschien wel het meest perfecte lied van de avond, ook qua uitvoering. Opzwepender was de tarantella-achtige melodie van Amante Felice, waar je bijna het geklik van de hakken hoort. Voor het fragment uit Laudate Dominum van Monteverdi dat eindigt op het requiem beklom Beasley de preekstoel: prachtig aangrijpend slot dat uitliep op een lange stilte voor het applaus opklonk.

Het einde was op en top Italiaans, onmiskenbaar poëtisch en verbeeldingrijk maar ook pathetisch. De drievoudige Tarantella was een hulpkreet van een man wiens hart op hol is gebracht door de schoonheid van een meisje. Beasley wist perfect het punt te treffen waarop de expressiviteit en dramatiek net niet de afgrond van de kitsch induiken. Alweer een liefdesaanzoek - maar met een vreemde spottende ondertoon - is La bella noeva, een heel charmante traditional in een traag walstempo waarop het Kristusbeeld boven het altaar zachtjes meewiegde. En ten slotte was er de traditional Lo Garrancino, het geestige sprookje over een karper die een aanzoek deed aan een sardien, wat eindigde in een gigantisch gevecht in regel op z'n Napolitaans. De lange, fantastische tekst is zonder meer een bewijs dat geestesverruimende middelen ook al in de 18de eeuw bestonden. Beasley haalde al zijn adem en expressiviteit boven om dit razendsnelle betoog tot een goed einde te brengen. Het leverde hem een stormachtig applaus op. Authentiek was misschien niet het woord voor dit concert, maar vervang het gerust door meeslepend.

Peter Vandeweerdt

Gehoord in Leuven op 28 mei: Iris Luypaers met Dufay revisited en Marco Beasley met La Bella Noeva.

Onze partners