Ann Peuteman
Ann Peuteman
Redactrice bij Knack
Opinie

06/12/11 om 17:18 - Bijgewerkt om 17:18

Grijnzend en wel

Jaren na de split van de Teletubbies slaagt Johan Vande Lanotte er weer in om onmisbaar te zijn voor de nieuwe regering. Wellicht voor de laatste keer.

Het leek te mooi om waar te zijn. En dat was het ook. Vier opvallend intelligente maar heel verschillende mannen kwamen elkaar haast bij toeval tegen in het hoofdkwartier van de socialistische partij, en verbazend vlot raakten ze het eens over de verdeling van posten en taken. De ene schreef een fris ideologisch verhaal, de tweede stak er wat meer realiteitszin in, de derde werkte aan een communicatieplan en de vierde legde het allemaal uit in de boekskes. En de mayonaise pakte, zoals dat toen heette. Maar vrienden zouden de vier mannen nooit worden.

Dat hun uiteindelijke boodschap soms met haken en ogen aan elkaar hing, kon de meesten onder hen niet echt deren. Eentje schreef weleens een open brief maar daar werd verder niet al te veel op gelet. En gaandeweg leerden ze elkaar beter kennen en merkten ze hoeveel ze gemeen hadden. Ze waren allemaal dol op macht en invloed, om maar iets te noemen. Of dat nu in hun eigen partij, in een regering of in een of andere raad van bestuur was. Ze werden opgehemeld en begonnen zich daar ook steeds meer naar te gedragen. De ene voelde zich God in Vlaanderen, de andere in Oostende. De derde viel nog liever dood dan zijn geniale plannen te laten ontluisteren door het kleinste compromis en de vierde begon zich af te vragen wat hij in Godsnaam in de politiek liep te doen. Dus deed hij een poging om ook een beetje God te worden. In Antwerpen.

En toen stak de eerste wind op en kwam hun schip in onrustiger water terecht. Nog voor hij zijn maag voelde samentrekken, ging een van de kapiteins al aan wal. Better safe than sorry. Hij werd gouverneur, en later nog allerlei andere dingen. Misschien niet altijd even socialistisch maar wel met rugdekking van die partij. De overige twee treurden niet lang om zijn vertrek. Ook al omdat hij ergerlijk veel advies in de richting van hun partijgenoten bleef sturen. Hem echt doen zwijgen, was pas mogelijk eens zijn afgang de partij niet meer kon beschadigen. En dat is vorige week dus gebeurd.

Ondertussen bleven er - als we goed kunnen tellen - nog twee zitten. De ene vooral uit ambitie, de andere veeleer uit bokkigheid. Ook al deed de partijtop geen enkele moeite meer om te verbergen dat ze de stijfkop liever kwijt was, hij verroerde geen vin. Tot hij zich danig begon te vervelen en uiteindelijk ook hij vertrok.

En dus rest er ons nu nog één. Grijnzend en wel. En met de steun van supporters in zo goed als alle partijen, van een hele schare partijgenoten die nog altijd bij zijn gratie op hun plek zitten, en zelfs van de koning, die vorig jaar publiekelijk zijn vertrouwen in hem stelde. Er was dan ook geen twijfel over dat hij weer in de regering moest. En zolang hij daar zit, tot hij in 2014 - zoals zou zijn afgesproken - de fakkel doorgeeft aan John Crombez, is de partij zijn pantser. Zolang hij daar zit, is elke beschadigingoperatie vergeefse moeite. Zelfs de steeds luidere oprispingen over zijn al dan niet vermeende zakelijke belangen. Het is dan ook geen toeval dat partijvoorzitter Bruno Tobback afgelopen weekend benadrukte dat iedereen die hij als minister aanduidt afstand moet nemen van zulke schnabbels. Geen probleem voor Johan Vande Lanotte. Die is zijn partijgenoten, zoals steeds, al minstens tien stappen voor.

Ann Peuteman

Onze partners