Ann Peuteman
Ann Peuteman
Redactrice bij Knack
Opinie

03/05/11 om 10:45 - Bijgewerkt om 10:45

Geschikte kuur

De SP.A is ziek. Maar de aandoening heet niet Caroline Gennez.

Het lukt hen niet. Wat ze ook proberen. Constructief onderhandelen, Johan Vande Lanotte uitsturen, grootse plannen uitwerken voor de toekomst van het land, met scherp schieten op Bart De Wever en de zijnen. Geen millimeter gaan de Vlaamse socialisten erop vooruit.

De SP.A is eenvoudigweg niet geloofwaardig meer. En dat is eigenlijk al zo sinds Steve Stevaert er het woord niet meer voert. Zijn paarsige discours dat de hele middenklasse voor het socialisme warm moest maken, klonk nooit wervend uit de mond van zijn opvolgers. Niet toen Johan Vande Lanotte de partij aanvoerde, en al zeker niet sinds Caroline Gennez na de verkiezingsnederlaag van 2007 tot leading lady werd gebombardeerd.

Ondertussen wekte het koppig volgehouden lichtrode verhaal steeds meer ergernis op bij socialisten van de oude stempel. Bij Erik De Bruyn, bijvoorbeeld, die er zo genoeg van had dat hij vorige week de partij verliet. Maar ook bij andere militanten en parlementsleden die er voor de camera's het zwijgen toe doen maar wel al een jaar lang fluisteren dat hun voorzitster beter op een elegante manier naar de uitgang kan worden geleid.

Maar wie denkt dat de vervanging van Gennez door pakweg Bruno Tobback of John Crombez de oplossing is, zit er serieus naast. Want Gennez is niet meer dan een symptoom van de chronische ziekte waarmee de overmoedige Teletubbies hun partij jaren geleden hebben besmet. Een paar gênante uitschuivers, zoals haar uitgelekte mailverkeer met intimus Barteld Schutyser, daargelaten, deed Gennez het al bij al niet slecht. In de gegeven omstandigheden. Sinds het begin van haar mandaat moest ze opboksen tegen de nog altijd ontzettend ambitieuze Johan Vande Lanotte, kreeg ze af te rekenen met het ongeleide projectiel Frank Vandenbroucke, en werd ze geregeld onder vuur genomen door een handvol partijkrokodillen die nooit te beroerd zijn om hun eigen partij een mediagenieke veeg uit de pan te geven. Maar daarnaast heeft Gennez zelf ontegensprekelijk een grote handicap: zo overtuigend als ze aan de toog kan zijn, zo gekunsteld en ongeloofwaardig is ze zodra er een camera of bandopnemer loopt.

Op zich heeft de SP.A dus niets te verliezen bij een voorzitterswissel. En ook voor Freddy Willockx' pleidooi om in één adem de weinig indrukwekkende Vlaamse ministers te vervangen, valt iets te zeggen. Ware het niet dat de partij de afgelopen jaren al een hele generatie beloftevolle politici de vuurlinie in heeft gestuurd. Sommigen zijn er jammerlijk gesneuveld, anderen likken nog altijd hun wonden in de een of andere assemblee. Nu ook nog de laatste min of meer onbezoedelde lichting socialisten lanceren, zou wel eens nefast kunnen zijn.

Nieuwe kopstukken kunnen immers pas scoren zodra de partij in remissie is. Maar dan zal ze wel eerst de tijd moeten nemen om de geschikte kuur te vinden. Misschien zou het dan ook niet zo'n slecht idee zijn om toch maar uit de federale meerderheid te blijven. Niet omdat de N-VA dat wil, maar uit zelfbehoud. Zelfs een Vlaamse oppositiekuur zou kunnen helpen, want een spreidstand tussen Vlaamse meerderheid en federale oppositie is nog geen enkele partij goed bevallen. Ondertussen zouden politieke beloftes in de parlementen kunnen rijpen tot hun partij zichzelf teruggevonden heeft.

Ann Peuteman

Onze partners