Ewald Pironet
Ewald Pironet
Senior writer van Knack
Opinie

27/11/12 om 13:28 - Bijgewerkt om 13:28

Een nieuwe beweging is geboren: de woeste werkgever

Dat ondernemers de regering publiek de mantel uitvegen, dát is ongezien.

Ja, nu staat het wel vast: de verruwing van onze samenleving neemt hand over hand toe. Dat werkgevers en vakbonden met elkaar in de clinch gaan, is bijna traditie. Dat vakbonden de regering de wacht aanzeggen, tot daaraan toe. Maar dat ondernemers de regering publiek de mantel uitvegen, dát is ongezien. We beleven dan ook een kantelmoment. De meeste bedrijfsleiders lieten zich tot voor kort nooit hardop in met de politiek. Ze bespraken haar wel in achterkamertjes en lieten hun spreekbuizen Unizo, Voka en VBO wat keffen over 'te hoge loonkosten' en 'een ondernemersvriendelijker klimaat'. Die tijd is voorbij. De ondernemers zien het gevoerde regeringsbeleid niet meer zitten en nemen niet langer een blad voor de mond. Een nieuwe beweging is geboren: die van de woeste werkgever.

Het begon allemaal eind september met een uitspraak van Luc Bertrand, topman van de holding Ackermans & van Haaren. Bertrand, nochtans geen tafelspringer, was snoeihard: 'Het beleid van Di Rupo is geen socialisme, maar marxisme. We betalen al veel belastingen, maar voor deze regering is het nooit genoeg. Ze straft de mensen die werken en ze zal ook de mensen die sparen straffen.' Dat van dat 'marxisme' was zeker overtrokken, maar Bertrand kreeg bijval van vele ondernemers, zeker in Vlaanderen. Ongetwijfeld ook omdat deze regering terecht de strijd tegen fiscale én sociale fraude opdrijft, maar de onvrede zit toch dieper. Vooral de hoge belastingdruk zit hen dwars. Die bedraagt nu 51 procent. Daarmee moet België in Europa alleen enkele Scandinavische landen laten voorgaan.

Ondertussen is de begrotingsopmaak achter de rug en wat minister van Financiën Steven Vanackere (CD&V) ook moge beweren, het zijn niet de sterkste schouders die de zwaarste lasten dragen. Het is vooral de middenklasse, waartoe het overgrote deel van de bevolking behoort, die mag betalen: de lonen worden bevroren en de onroerende voorheffing klimt naar 25 procent. Bertrand kreeg dus gelijk: mensen die werken en sparen worden gestraft. En ondertussen heeft de regering-Di Rupo, zoals professor Wim Moesen verderop in dit blad opmerkt, het niet kunnen laten om toch weer meer uit te geven.

De begroting was trouwens nog niet goedgekeurd of Vanackere gaf al te kennen dat we voor de begroting van 2014 'een vergelijkbare inspanning' zullen moeten leveren. Met nog eens extra belastingen. Het is zelfs de vraag of het nog zolang zal duren. Want de federale regering is bij de opmaak van de begroting uitgegaan van een economische groei van 0,7 procent in 2013. De Belgische banken stellen dat de Belgische economie slechts met 0,2 procent zal groeien. Als zij gelijk krijgen, moet de regering-Di Rupo binnenkort al op zoek naar nog eens 1 miljard.

Veel erger is dat er ondertussen geen sprake is van structurele hervormingen. De regering zegt de concurrentiekracht te zullen herstellen, maar het wordt nog zes jaar wachten tot we op het niveau van onze buurlanden zijn. Econoom Geert Noels twitterde: '"Het concurrentieprobleem zal opgelost zijn in 2018" klinkt zoals "u krijgt water als u uit de woestijn komt.'" En er blijft onzekerheid over onze toekomstige pensioenen, over hoe we de stijgende vergrijzingskosten zullen betalen, over hoe we onze werkzaamheidsgraad zullen opdrijven, enzovoorts. Om nog maar te zwijgen over het Dexia-debacle dat ons generaties zal achtervolgen.

De federale regering had al geen Vlaamse meerderheid, en de aanhang van de Vlaamse coalitiepartijen is sindsdien nog afgekalfd. De vakbonden keerden zich al eerder af van de regering-Di Rupo, nu hebben ook talloze ondernemers dat gedaan. De regering-Di Rupo is een dood vogeltje. De N-VA spint er garen bij.

Ewald Pironet

Onze partners