Ewald Pironet
Ewald Pironet
Senior writer van Knack
Opinie

28/06/11 om 15:21 - Bijgewerkt om 15:21

De nuance is zoek

Waar je ook kijkt, overal neemt het economisch onheil toe. Zijn er dan geen hoopgevende tekens?

Zwartgalligheid is troef. Talrijk zijn de economen die net als Cassandra, de dochter van de Trojaanse koning, met het ene onheilsbericht na het andere komen. Stort de wereldeconomie al niet helemaal in, zo voorspellen ze, dan dient er zich toch zeker wel een groot welvaartverlies aan. In België, in Europa, in de VS, in China.

Laten we beginnen dicht bij huis. Het is al tot in den treuren herhaald: we moeten onze schuld afbouwen en tegelijkertijd lopen de uitgaven voor de vergrijzing op. We hebben de voorbije jaren talrijke kansen laten liggen om daar iets aan te doen en aangezien de federale regeringsvorming geen millimeter vordert, bestaat er weinig hoop dat het snel zal veranderen. Toch kan het, als we bijvoorbeeld met zijn allen wat langer gaan werken. Steeds meer mensen vinden dat gezien de stijgende levensverwachting verdedigbaar, zeker als er een financiële beloning aan vast hangt. Het zal niet pijnloos gaan, maar met de juiste, moedige beslissingen kunnen ook onze kinderen en kleinkinderen het nog goed hebben. Trouwens, onze economie zou dit jaar 2,6 procent groeien en in volgend jaar 2,2 procent - zeker niet slecht.

Europa zit vandaag in een diepe crisis, Griekenland balanceert zelfs op het randje van de afgrond. Veel economen voorspellen het einde van de euro en meteen ook van een sociaal model, want nauwelijks verholen pleiten ze voor meer privé-initiatief op het vlak van bijvoorbeeld pensioenen en gezondheidszorg. Het oplossen van het Griekse probleem, en bij uitbreiding van de inefficiëntie van de EU, zullen we allemaal wel voelen. Maar dat hoeft niet onoverkomelijk te zijn als Europa een toekomstproject biedt voor alle Europeanen, en niet alleen bespaart maar ook investeert. De vraag is of er zelfs een alternatief is: zonder Europese samenwerking heeft geen enkel Europees land een veelbelovende economische toekomst. De economische groei in de eurozone zal dit jaar 2 en volgend jaar 1,7 procent bedragen, meent het IMF - kan beter, maar niet dramatisch.

Het gaat ook niet goed met de VS, die na een korte heropleving in een tweede crisis dreigen te verzeilen. Er zullen daar ook harde noten moeten worden gekraakt, maar de Amerikaanse economie heeft in het verleden bewezen dat ze zeer veekrachtig kan zijn. Dus waarom nu niet? Ze groeit dit jaar met 2,5 procent en volgend jaar met 2,7 procent, volgens het IMF - lang niet slecht.

Ondertussen komen er steeds meer berichten dat de groei in opkomende landen zoals China vertraagt. Maar iedereen wist dat de hoge economische groei van de voorbije jaren er onhoudbaar was, en zelfs een risico inhield van zeepbellen op de huizenmarkt en bij de banken. Dus wat minder groei is zelfs heilzaam. Maar volgens het IMF blijven de groeilanden wel met 6,5 procent expansie de sterkste motor van de wereldeconomie, die dit jaar nog met 4,1 procent zal groeien.

Er mag geen misverstand over bestaan: België, Europa, de VS en China staan voor enorme uitdagingen. Het gaat daarbij om cruciale zaken als het creëren van werk, het organiseren van sociale zekerheid, het wegwerken van armoede, het verdelen van rijkdom, het afbouwen van torenhoge schulden en het bekijken van de rol van de overheid. Gelijktijdig verschuift het zwaartepunt van de wereldeconomie van de westerse industriële landen naar opkomende landen als China. Dat kan niet zonder schokken en pijnloos verlopen, maar met de juiste ingrepen hoeft het ook niet het einde van onze welvaart te betekenen.

Onze partners