Ewald Pironet
Ewald Pironet
Senior writer van Knack
Opinie

20/02/13 om 10:12 - Bijgewerkt om 10:12

De echte vragen na de clash tussen het ACW en de N-VA

Het ACW-debacle dreigt niet alleen het ACW in een moeilijk parket te brengen, maar ook een reeks politieke partijen en hun toppolitici. En dat met de verkiezingen van 2014 in zicht.

De echte vragen na de clash tussen het ACW en de N-VA

© Belga

In het oorlogje tussen het ACW en de N-VA loopt de christelijke werknemersorganisatie sowieso schade op. En dat heeft het vooral aan zichzelf te danken. Toch is dit slechts het begin.

Het is hard tegen onzacht. Klopt, dat is een cliché, maar de publieke strijd tussen de koepel van de christelijke werknemersorganisatie ACW en N-VA kan moeilijk anders omschreven worden. N-VA heeft het ACW op een persconferentie beschuldigd van belastingontwijking, valsheid in geschrifte en fiscale fraude en enkele dagen later de bewijslast overgedragen aan het gerecht en de Bijzondere Belasting Inspectie (BBI). Natuurlijk begeleid door de spots van televisiecamera's.

Het ACW reageerde aanvankelijk wat beduusd, maar raadpleegde daarna de befaamde fiscale specialist Axel Haelterman (K.U.Leuven), die geen inbreuken tegen de wet kon vaststellen. Daarop kondigde het ACW aan dat het klacht wil indienen wegens laster tegen de N-VA en/of leden van de partij. Dàt is hard tegen onzacht.

Over één zaak zijn N-VA en ACW en het wel eens: ze zijn er beide van overtuigd dat de BBI hun respectievelijke zienswijze zal bijtreden. Omdat het over zeer technische zaken gaat, lijkt het aangewezen om inderdaad het oordeel van de BBI af te wachten in deze zaak. Laat ons echter nu al afspreken dat we de uitspraak van de BBI aanvaarden, wat deze ook moge zijn, want voor een van beide partijen zal ze niet prettig zijn. En laat ons meteen ook hopen dat de BBI snel klaarheid brengt in de zaak - als professor Haelterman na nauwelijks een week tot een oordeel kan komen, moet de BBI daar na enkele weken ook in slagen. Niemand heeft immers belang bij een verdere verrotting van dit dossier. Hier zijn te grote belangen in het spel, namelijk de geloofwaardigheid van zowat de belangrijkste middenveldorganisatie van het land, én de geloofwaardigheid van de grootste Vlaamse politieke partij van het moment.

Of N-VA schade lijdt bij dit hele verhaal is nog onduidelijk. Als het ACW wettelijk niets fout deed, heeft de N-VA haar hand overspeeld en boet ze in aan geloofwaardigheid. Of ze vervolgens veroordeeld wordt wegens laster is nog een ander paar mouwen, maar als dat gebeurt heeft N-VA pas echt een probleem, dat ze alleen aan zichzelf te wijten heeft.

Een zaak staat evenwel al vast: het ACW behoort steeds tot het verliezende kamp. Zelfs als blijkt dat alles wettelijk in orde is, zal altijd de vraag blijven bestaan of het ACW - dat opkomt voor de belangen van de man in de straat, voor een eerlijke fiscaliteit en ten strijde trekt tegen fiscale constructies van bedrijven - wel ethisch handelde. Anders geformuleerd: het is niet omdat het wettelijk is toegestaan wat het ACW allemaal deed, dat het ACW in de ogen van de publieke opinie ook een vlekkeloos pad bewandelde. Wat het ACW deed bij Dexia en hoe het zich opstelde bij de afwikkeling na het Dexia-debacle, was hoe dan ook niet wijs. Je krijgt dat nooit uitgelegd aan een werknemer die braaf zijn belastingbrief invult. Zeker niet nadat met zijn belastinggeld een bank (Dexia) gered werd, waarin het ACW participeerde, mee in de raad van bestuur zat en instemde met de catastrofale strategie.

Dat het ACW schade heeft ondervonden van de N-VA-acties staat dan ook als een paal boven water. Maar het ACW heeft vooral zichzelf schade toegebracht door jarenlang in te stemmen met het megalomane Dexia-verhaal, dat België - en dus ons allen - nog jaren veel geld zal kosten. Het ACW moet dan ook niet alleen een klacht wegens laster tegen derden indienen, maar vooral de hand in eigen boezem steken.

Bij heel deze affaire klinken steeds luider een reeks vragen die al langer worden gesteld, maar waarop tot nu toe nog geen afdoende antwoord is gekomen: hoe is Dexia precies van het faillissement gered? Hoe werd dat dossier afgewikkeld? Waarom kreeg aandeelhouder Arco, het investeringsvehikel van het ACW, daarbij blijkbaar een voorkeursbehandeling? Kon de toenmalige ontslagnemende regering Leterme dat toen allemaal zomaar doen? En wie is daarvoor verantwoordelijk?

De antwoorden op deze vragen dreigen niet alleen een middenveldorganisatie en hun leiders in een moeilijk parket te brengen, maar ook een hele reeks politieke partijen en hun toppolitici. En dat allemaal met verkiezingen in 2014 in het vooruitzicht.

Onze partners