Liv Laveyne
Opinie

09/08/10 om 12:06 - Bijgewerkt om 12:06

Dans/Circus: 'P.P.P.', Compagnie Non Nova

Een opmerkelijke voorstelling waarmee niet alleen de performer maar ook de Zomer van Antwerpen zich op glad ijs begeeft

Dans/Circus: 'P.P.P.', Compagnie Non Nova

© jean-luc beaujault

OP GLAD IJS

Aan het plafond hangen tientallen ijsballen aan draadjes. Af en toe valt er één en barst in duizend stukken uiteen op de grond. Daartussen jongleert, vecht, valt, verkleedt zich een 'danseres'.

Toegegeven, het scènebeeld is dusdanig sterk dat we ons de eerste twintig minuten afvroegen of de dans-jonglerie wel een meerwaarde was en of deze voorstelling als beeldende kunstinstallatie niet sterker ware geweest. Maar de energie in de performance neemt toe met het gevaar.

Vallen en opstaan

'P.P.P.' (***1/2) - wat staat voor Position Parallèle au Plancher of Positie parallel met de vloer - is een bijzondere voorstelling die circus, performance, dans en theater combineert met de gevaren van het ijs. Onder de warmte van de spots, smelten de ijsballen en wordt de vloer spekglad. De bewegingen worden steeds energieker en bruusker.

Het is een constant gevecht om overeind te blijven. Het vallen en opstaan, dat wat een mensenleven drijft en drijvende houdt, krijgt hier zijn verletterlijking en veruitwendiging. Alle pogingen tot geborgenheid, schoonheid en orde, monden keer op keer uit in een mislukking én een opnieuw proberen: de danseres blijft met haar warme pull kleven aan een blok ijs en moet noodgedwongen de koude terug verdragen, ze veegt de brokken ijs en smeltwater van de scènevloer maar steeds weer vallen onverwacht de ijsballen uit de lucht. We willen allemaal zo graag orde op zaken stellen, maar je zal maar de malchance hebben dat zo'n bal op je hoofd terechtkomt.

Urban loneliness

Drie telegeleide ijskasten op de scène zijn niet alleen een soort van grappige Star Wars-robotjes, maar ook een tijdelijke schuilplaats waar de danseres zich terugtrekt voor de gevaren van buitenaf. En net zoals in het dagelijks leven zijn dat de privé-vertrekken, de garderobe, de badkamer. Een plek waar rust en privacy heerst, maar ook de plek waar we met onszelf, ons spiegelbeeld, geconfronteerd worden. En de plek waar we ons 'opmaken' om terug naar buiten te gaan, de confrontatie met de buitenwereld aan te gaan. De danseres doet het in combat-oufit met kniebeschermers aan, maar evengoed in galakleed.

De industriële soundscape mixt telefoongesprekken, het geluid van voorbijrijdende metro's en een computerstem die in loop herhaalt 'My name is Lisa'. Want als danssolo toont 'P.P.P' zich ook een verhaal over eenzaamheid in een elektronische wereld, het gebrek aan een echt gesprek in onze communicatiemaatschappij, de zoektocht naar identiteit en het verlies aan identiteit binnen onze grootstedelijke samenleving.. De ijskasten zijn de woonmodules waarmee we als ratten steden bevolken. Naast, onder en boven elkaar.

Donker

De dreigende donkerte neemt toe: uit de badkamercabine wordt het mes gehaald waarmee polsen worden overgesneden, een spiraal van gevriesdroogd ijs sluit zich steeds nauwer rond de danseres tot ze eruit losbreekt, haar kleren afgooit. Het levert een ontluisterend eindbeeld. Ecce homo. Ziehier de naakte mens. Rillend en koud, sinds hij uit het aards paradijs verstoten werd.

Jongleur Philippe Ménard levert met 'P.P.P' een hoogstpersoonlijke voorstelling af, over zijn eigen eenzame zoektocht naar identiteit, als vrouw gevangen zittend in een mannenlichaam. Maar tegelijkertijd is 'P.P.P.' een universeel menselijk verhaal over het mislukken als essentieel onderdeel van het menselijk bestaan. Omdat er geen opstaan is zonder vallen.

Niet alleen Ménard, maar ook de Zomer van Antwerpen begeeft zich op glad ijs met deze voorstelling die zware thema's als gender, eenzaamheid en zelfmoord niet schuwt. Het siert dat dit zomerfestival niet voor een constant feel good sfeertje opteert qua voorstellingen. Want ook dat is de zomer: wanneer onweerswolken zich samenpakken en met de nacht de eenzaamheid binnenvalt. Zeker daar aan de statie van Borgerhout, waar in het schaarse avondlicht de goederentreinen daveren en de bermbegroeiing woekert over het voetpad.

Liv Laveyne

Tot 19 augustus op de Zomer van Antwerpen. www.zva.be

Onze partners