Annelies B | 16 februari 2012

Ach: veel van die dingen zijn blijkbaar voor veel interpretaties vatbaar: wie er verantwoordelijk is voor de Libanonoorlog van 2006, wie de onderhandelingen deed mislukken over de teruggave van (het grootste deel van?) de Golanhoogte, het standpunt van Syrië over wie soevereiniteit heeft over de Shebaa farms… En de Golan is een vreemde plek in het Midden Oosten: net als in Libanon kun je er skiën in de winter en is het niet te warm in de zomer, het grenst (al dan niet, er zijn verschillende tracés) aan het meer van Galilea, er is veel water, bronnen, watervalletjes. Op minder dan 2 uur rijden vanuit Tel Aviv, Beiroet of Damascus kun je er in de winter flink verkouden raken als je de juiste kleren niet bijhebt (en ik spreek nu als ervaringsdeskundige). Zeker nu, nu het hele Midden Oosten in de greep is van een islamistische revolutie, ziet het er niet uit dat er de volgende jaren veel zal veranderen in de onverzettelijke houding van Israël ter zake (en al helemaal niet onder de huidige regering). En populair zijn is soms wél relevant in de internationale politiek: in het Congres in Washington is Israël héél populair en geen enkele Amerikaanse politicus zal het in zijn hoofd halen de steun aan Israël in vraag te stellen, ook de financiële niet. Aan het opbouwen van die Lobby is trouwens niet alleen veel geld maar ook heel veel inspanning vooraf gegaan. Maar het is juist dat hij meer problemen creëert dan hij er oplost. ’t Is eigenlijk een vrij deprimerende kwestie, dat Midden Oosten. Maar toch ga ik er binnen enkele weken terug naartoe, we zullen proberen naar ‘the bright side’ te kijken (hoewel: een film als ‘Life of Brian’ zou in het huidige Tunesië allicht OOK al niet meer kunnen opgenomen worden; maar ‘Casablanca’ werd ook in Los Angeles gefilmd: à la guerre comme à la guerre…).

Ongepast?

2140 | 15 februari 2012

De Morgen? Neen, ik beperk mijn internetgezeur tot FB en dit forum. Ik denk dat je je vergist in de “grond voor vrede strategie”. De Sinai teruggeven aan de Egyptenaren heeft Israël wel niet populair gemaakt, maar dat is niet relevant in de internationale politiek. Wat relevant is, is dat Israël sindsdien goede politieke en economische relaties met Egypte onderhield ( inclusief olieleveringen), het Arabisch front om resolutie 242 af te dwingen doorbrak en zowel Egypte als Israël vanaf dat moment jaarlijks honderden miljoenen dollars kregen. In het geval van Israël : 3 miljard dollar per jaar en zonder verdere voorwaarden. Hoe meer geld Israël van de buitenwereld kreeg, hoe onhandelbaarder het geworden is. Maar land voor vrede werkt dus. Dus, als Israël werkelijk een veilige noordergrens wil, dan weet het wat gedaan. Teruggave van een strook land langs de grens + teruggave van de zgn. Sheebafarms (wat Israël daarvan ook denkt, zowel Libanon als Syrië zeggen dat ze Libanees zijn). Israël werd in 2006 niet aangevallen door de Hezbollah, Israël viel Libanon aan nadat Hazbollah 2 soldaten ontvoerde. Maar misschien liepen die wel gewoon in Libanon rond, wat op dit moment nog steeds gebeurd. Het probleem is dat Israël helemaal niet van plan is nog eender welke geroofde lap grond terug te geven. Israël is nooit van plan geweest de Golan terug te geven. Dus ook niet voor de destabilisatie van het huidige regime. Wie nu naar de Golan zou gaan zal merken dat er alles aan gedaan wordt om het Syrisch verleden teniet te doen. Het gebied wordt op dit moment zelfs toeristisch ontsloten met wandelpaadjes met Hebreeuwse aanduidingen. Neen, het enige dat Israël nog wil "teruggeven", liefst aan Jordanië en in het kader van "landswaps" zijn economisch onleefbare bevolkingsbubbels van Palestijnen.

Ongepast?

Annelies B | 15 februari 2012

Tiens, over de De Morgen gesproken: vandaag schrijft Jef Lambrecht een bijdrage over de Syrische crisis, en ik merk dat hij voor +/- 95% dezelfde analyse maakt als ik. En ook Jef is niet joods, al heeft hij wel veel andere gebreken (sigaretten, drank en vrouwen, om ons maar tot de 'klassiekers' te beperken).

Ongepast?

Annelies B | 15 februari 2012

Niemand is perfect: ik meende eens iets gelezen te hebben over een buitenlandse echtgenote (het kan ook in De Morgen geweest zijn, onder de naam die ik niet zal noemen, maar de stijl is makkelijk herkenbaar), en via de teneur van de tussenkomst (en dan dat postnummer van Borgerhout)… Natuurlijk had ik mij daar een Marokkaanse bij voorgesteld. Niet dus. Nu ik er aan denk: enkele (christelijke) Nigeriaanse vriendinnen van me wonen ook in Borgerhout en… nee, sorry: ik vis niet meer (maar ’t is moeilijk). En zelf ben ik dus helemaal niet joods maar ook niet antireligieus (mensen hebben tenslotte ook behoefte aan zingeving in hun leven, en spiritualiteit, al dan niet van religieuze aard, is daar vaak heel belangrijk in; net zoals familie trouwens, maar nu glijden we weer af naar het vorige onderwerp). Wat ik eigenlijk wou zeggen: de Palestijnse identiteit heeft zich inderdaad pas laat ontwikkeld, maar de ‘autochtone’ joden in Palestina waren wél ontegensprekelijk Arabieren (volgens het PLO-Charter zijn het ook Palestijnen) en ze hebben aan de joodse component van hun identiteit duidelijk veel meer belang geacht dan aan de Arabische component, en dat geldt ook voor de moslims aldaar (en ook vaak elders in de wereld: religie is bij hen een veel groter bindmiddel dan taal of andere elementen). En rancuneus? Toch wel: veel recentere conflicten en grensverschuivingen zijn soms al lang vergeten. De Krim werd Oekraïens in 1954 en de plaatselijke Russische bevolking kniest daar nu soms nog wel wat over, maar veel meer ook niet, idem voor de Russen in de Baltische staten en Noord-Kazachstan. De Hongaren in Transsylvanië, Slovakije en Servië verzoenen zich +/- met hun lot. Zelfs Serviërs en Kroaten spreken inmiddels weer op een normale manier tegen elkaar (hetzelfde geldt niet voor Bosnië en Kosovo, maar, het lijkt wel of de duivel ermee gemoeid is, daar zijn dan weer moslims bij betrokken). En of Israël niet wat meer zou kunnen doen? Vast wel, zeker onder de huidige regering van Netanyahu is daar weinig goede wil aanwezig, ’t zijn eigenlijk saboteurs, zo je wil. Maar, wat ze ook doen, ze zullen nooit geliefd zijn in de regio: ze hebben zich teruggetrokken uit de Sinai, en dat heeft hen in Egypte niet populair gemaakt. In 2000 hebben ze zich eenzijdig teruggetrokken uit Libanon, gedurende enkele jaren hebben daar géén Libanese vlaggen gehangen maar enkel de gele vlag van Hezbollah en foto’s van Khomeiny (naast Nasrallah, ik ben er toen wel eens geweest) en in 2006 werd Israël al terug aangevallen vanuit Zuid-Libanon. En of de Shebaa farms nu Libanees of Syrisch waren is een onbelangrijk detail. Blijft (buiten de Palestijnen) de Golan. Ze kunnen dat nu toch moeilijk direct gaan teruggeven aan een regime dat van binnenuit door de soennietische fundamentalisten wordt belaagd? Enfin: ’t is dus allemaal niet zo simpel. Alvast bedankt dat je mijn tekst deze morgen ‘doordacht’ noemde; niet dat ik het erg vind als men mijn teksten ‘idioot’ noemt, maar prettiger worden die discussies er ook niet door, en het onderwerp is van zichzelf al niet van de vrolijkste…

Ongepast?

2140 | 14 februari 2012

Dan vergissen we ons allebei. Ik ben Palestijns noch Islamietisch gehuwd. En als vrijdenker wantrouw ik elke religie, inclusief de georganiseerde vrijzinnigheid. Terzake denk ik dat het belang van de factor Islam in het Palestijns-Israëlisch conflict overschat wordt. Misschien juist omdat de Palestijnen in het besef zijn dat ze niet allemaal dezelfde religie aanhangen.

Ongepast?