Nee, Titus wil veeleer weten waarin de individualiteit van Beyoncé schuilt, want au fond bestaat ze uit net dezelfde moleculen als u en ik. Hemmerechts dompelt deze filosofische kwestie in een badje van ongeronnen bloed, de substantie waarover Titus maar niet uitgepraat raakt.

Wanneer hij als eerstejaarsstudent geneeskunde voor zijn kotgenoten kookt, maakt hij bloedworst. En als liefje Roos te horen krijgt dat er iets mis is met haar bloed, dan rijst de vraag in hoeverre zij een Beyoncé is: zal haar bloed inwisselbaar zijn met dat van een ander?

Fundamenteel gaat deze roman over de al dan niet schijnbare tegenstelling tussen biologie en cultuur, en daarbij wordt het gezonde evenwicht nogal eens uit het oog verloren. Het is allemaal wel erg ernstig.

Haar bloed lijkt al te vaak een cursus hematologie in plaats van een roman, al slaagt Hemmerechts er af en toe ook in om de ongeloofwaardigheid van de werkelijkheid perfect te vatten.

Dat Titus en Roos na hun eerste vrijpartij een boompje opzetten over cellen en eiwitten kan sommigen gemaakt in de oren klinken. Mij niet, ik had dat ook kunnen doen.

Marnix Verplancke