Verleden jaar won hij nog de Herman de Coninckprijs voor zijn bundel 'de Slalom soft' uit 2009. Nu krijgt Paul Bogaert de Vlaamse Cultuurprijs Poëzie voor hetzelfde werk.

De Cultuurprijs Poëzie Vlaanderen bekroont de beste poëziebundel uit de afgelopen vier jaar. Geen geringe eer dus voor Bogaert wiens boek al bij verschijnen, ook in Knack, heel wat positieve weerklank kreeg. De winnaar ontving een bronzen beeldje van Johan Tahon en een bedrag van 12.500 euro.

Pretparken en poëzie

Bogaert (°1968) gebruikt in zijn werk voortdurend het beeld van het netwerk en van het systeem om onze samenleving in speelse, nuchtere gedichten een spiegel voor te houden. In deze bekroonde bundel, zijn vierde tot nu toe, ontmaskert hij een tropisch zwembad als het banale artificiële paradijs waar ieder van ons zo graag in gelooft. In een interview met Knack Boekenburen gaf Bogaert vroeger al commentaar bij zijn dubbelzinnige liefde voor 'circulaire systemen', zoals een van zijn eerdere bundels trouwens heette: 'In elk systeem zit ook de beperking, de afwijking, de storing, de kink ingebakken.'

Volgens de jury is de kracht van Bogaerts kritische poëzie dat hij niet vanuit een ivoren toren de maatschappij aanklaagt, maar van binnenuit beide kanten van de medaille toont: 'Pijnlijk scherp en onrustbarend gênant legt Bogaert het routineuze karakter van onze maatschappij bloot: de taal vol clichés, de oppervlakkige omgang, de schijnbare veiligheid van de stolp die we over onszelf hebben gezet.' Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege gaf ook ietwat raadselachtig tekst en uitleg: 'Bogaert geeft zijn gedichten de kans om te groeien, zich te ontwikkelen. Hij ‘handelt naar de letter en de geest’, in hun breedste spectrum, en laat zijn lezer tegelijk getuige zijn van zijn werk in wording.'

De jury was eveneens gecharmeerd door de vernuftige e-poëzie op z’n website.

Frank Hellemans