'Zwarte bruiloft', de vijfde roman van buitenbeentje Guy Prieels, doet denken aan 'Het verdriet van België' van Hugo Claus dat dertig jaar geleden verscheen en nu een heruitgave krijgt. Prieels hanteert dezelfde thema's van collaboratie en repressie maar zijn libertijnse inslag is nog sensueler en onverbloemder.

De nu 74-jarige Prieels is een laatbloeier. Na een leven als kleinkunstenaar, kunsthandelaar en makelaar debuteerde hij zes jaar geleden bij de nieuwe uitgeverij Wever & Bergh met 'Duisterlicht', een amusante schelmen- en sleutelroman met  de dichters Paul Snoeck en Hugues Pernath in de hoofdrol.

Wever & Bergh is ondertussen opgedoekt maar Prieels vond een nieuw onderkomen bij uitgeverij Houtekiet dat hem nu herlanceerde met 'Zwarte bruiloft', een broeierige familiekroniek zoals het in de ondertitel heet. Prieels grijpt terug naar zijn eigen biografie om er de oorlogsjaren in het Aalsterse - Boon- en Verhulstcountry - te vertellen.

Het knappe aan deze roman zijn niet zozeer de thema's van collaboratie en repressie - die we ook kennen uit andersmans werk, zoals dat van Claus - maar de sensuele manier waarop hij la Flandre profonde daarbij in beeld brengt. 'Zwarte bruiloft' draait rond incest en dierlijke liefde op een boerderij maar is zeker niet al kommer en kwel: 'Diep in het dal, in een diffuus licht, lag de hofstede. Ik was er geboren, Eva was er verwekt, Reus was er gestorven, weldra zou Oda er als bruidje worden ingehaald.'

Het boek bevat enkele onvergetelijke, plastische scènes waarin een jonge boerin een poesje de borst geeft bijvoorbeeld of het jeugdige hoofdpersonage Tom de liefde leert kennen terwijl de dekstier een koe bestijgt met de hulp van een stalknecht weliswaar.

Prieels is natuurlijk geen Claus maar hij is wel een rasverteller die met een rotvaart niet alleen het verdriet maar dus ook de blijdschap, de heidense vervoering van het Vlaanderen van weleer in herinnering brengt. Misschien zijn Prieels' vrouwelijke personages iets te hitsig om goed te zijn maar zijn uitzinnige lofzang op de vrije liefde heeft iets aanstekelijks en - wel ja - bevrijdends.

Frank Hellemans