Mariëtte Ciggaar - Zilte deerne

14/10/10 om 19:42 - Bijgewerkt om 19:42

Mariëtte Ciggaar heeft haar sporen verdiend in het theater. Helaas. Want Zilte Deerne leest inderdaad als een losse verzameling regie-aanwijzingen, aan elkaar geplakt door zeven 'dodemansliederen', die schrikkelijke moorden bezingen om de drinkebroers te vermanen en te doen beven.

Mariëtte Ciggaar - Zilte deerne

Uitgeverij: De Boekerij

Aantal pagina's: 236

Prijs: 18,95 euro

ISBN: 978-90-225-5374-9

Mariëtte Ciggaar - Zilte deerne

Mariëtte Ciggaar heeft haar sporen verdiend in het theater. Helaas. Want Zilte Deerne (haar eersteling, op een chicklitboekje na) leest inderdaad als een losse verzameling regie-aanwijzingen, aan elkaar geplakt door zeven 'dodemansliederen', die schrikkelijke moorden bezingen om de drinkebroers te vermanen en te doen beven.

Als idee is deze variante op 'tien kleine negertjes' niet dwaas. Ciggaar duiktin een verbeelde familiegeschiedenis op Terschelling. Ze weeft de tragische geschiedenis van de bard Rokus (die jarenlang zelf van de moord op zeven vrouwen verdacht wordt, en het uiteindelijk slecht zal vergaan) in het begin van de 20e eeuw door de lotgevallen van de jonge folksinger Peer Zwartepaert vandaag.

Peer heeft in de nalatenschap van zijn vader Rokus' liedteksten teruggevonden. Hij zet ze op muziek. Maar daardoor doet hij een nieuwe moordenaar ontwaken. Die jonge vrouwen tot kunstwerken maakt: tot ijssculptuur, tot boegbeeld, tot fontein, tot pekton, tot zonnewijzer. Ode aan de dode vrouw. Wat bijna (uiteraard bijna) het leven zal kosten aan zijn geliefde Jan.

Het sterkst is dit een-dimensionale drama in de opgeroepen sfeer van het eenzame eiland met zijn nachtelijke, aanrollende natuur. De rest is zwak tot onleesbaar. Ciggaar laat haar hysterische hoofdpersonage om de haverklap uit de bol gaan, krijsen en zuipen (nou ja, pilsjes), maar een gedachte ontwikkelen kan ze niet.

Lukas De Vos

Onze partners