Een grimmig feest
woensdag 02 november 2011 om 12u30
Benno Barnard wil groter gaan wonen om goede redenen. En wat is er van Kevin?
Maandag
Cyriel Buysse, naar mijn smaak even groot als Elsschot, werd in Vlaanderen verketterd als vuilschrijver. Hij had een Nederlandse vrouw en was een intieme vriend van Louis Couperus, met wie hij meestal Frans sprak, een taal die sindsdien in Vlaanderen in verval is geraakt. Vrijwel niemand leest Buysse nog. Men verovert de provincie en betaalt deze triomf met zijn intellectuele erfenis, de stadssleutel van Brussel en het onbelemmerde uitzicht op de Côte d’Azur.
Dinsdag
De antizionist is een combinatie van middelmatigheid en ideologisch fanatisme, waarbij het eerste de propellor van het tweede is – hij moet zich wel in dienst stellen van een ‘zaak’ omdat hij anders, tot zichzelf beperkt, betekenisloos is. De Jood werkt dat mensentype op de zenuwen omdat de Jood gewoonlijk intelligenter is dan hij, en, gespeend van fanatisme, in dienst staat van een ‘zaak’: die van de Joden, die van de mensheid, die van het humane tout court. Of wilde u soms de zionistische technologie boycotten? Dan moet u uw mobieltje en uw satelliet weggooien.
Woensdag
Op de website van De Buren publiceerde ik een essay over de ondergang van het Nederlands in Vlaanderen. Onmiddellijk, alsof hij erop stond te wachten, kreeg ik een neerlandicus van de Universiteit Antwerpen over me heen, die verklaarde dat ik er niks van afwist. Hij heette Kevin, zodat ik zijn jeugd onmiddellijk kon peilen; als je Kevin heet, moet je zwijgen, vind ik. Ik heb mijn licht eens opgestoken aan de universiteit. Mijn tegenstander blijkt een reputatie te genieten als een luidruchtig, van territoriumdrift bezeten jongmens. Als je hem het woord verleent, krijg je het gedurende geruime tijd niet meer terug, en in het belendende lokaal zijn zijn interventies goed te volgen. Welnu, luidruchtig ben ik zelf ook, en wat dat territorium betreft – de literatuur is in principe onbeperkt uitbreidbaar en biedt dus veel plaats, maar het aantal academische betrekkingen is beperkt, wat verklaart waarom het er zo’n hanenmat is. De jongeman timmert dus aan zijn carrière. Hij is geen klootzak maar een elleboog. Heel goed. Maar aangezien deze Kevin – Kevin Absillis, onthoudt u die naam – dit gebied min of meer als een verlicht despoot claimt, en ikzelf ook niet op mijn gelijk spuug, lijken onze standpunten samen op een asymptoot, wat het debat tot eindeloosheid veroordeelt. Ik trek mij dus op mijn landgoed terug en sta het overige grondgebied aan mijn geachte opponent af.
Donderdag
Een verlicht despoot is gewoonlijk zwak verlicht.
Vrijdag
Mijn uitgever belde met de mededeling dat 'Het tongbotje', behelzende mijn verzamelde gedichten, verramsjt wordt. Een uur later belde een redactrice met de blijde boodschap dat mijn jongste dichtbundel, 'Krijg nou de lyriek', herdrukt wordt.
Zaterdag
Robert Graves heeft twee boeken geschreven in achttiende-eeuws Engels, 'The Sergeant Lamb Novels', over de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog. Hij daagde iedereen uit om een woord of constructie te vinden van later datum. En hoeveel vijanden Graves ook had, niemand heeft iets durven melden. Prachtige boeken! Ik heb zelf weleens overwogen een heel boek in simili-negentiende-eeuwse stijl te componeren, want die tijd ligt mij (even in de veronderstelling dat ik als negentiende-eeuwer een goed gebit zou hebben; anders moet ik simili-negentiende-eeuwse kiespijn lijden).
Zondag
Nu onderbreek ik even mijn lectuur van de nieuwste New York Review of Books om daaruit Saul Bellow te citeren: ‘One’s language is a spiritual location, it houses your soul. If you were born in America all essential communications, your deepest communication with yourself will be in English—in American English. Without it no basic reckonings can be made. You will not reflect on your own death in Hebrew or in French. Your English is the principal instrument of your humanity. And when the door of the gas chamber was shut many of the German Jews who called upon God for the last time inevitably did so in German.’
Maandag
In een krant verklaarde Ludo Abicht na de zoveelste Joods Nobelprijs dat de Joodse intelligentie niet genetisch was bepaald. God verhoede, dat zou ‘rechts’ zijn! Daarop vergeleek hij de geschiedenis van het Joodse intellect – de traditie van het lernen en de invloed daarvan in de loop van vijftig generaties – met de genetische veranderingen bij de bruine beer, die aan de Noordpool in een ijsbeer was veranderd… In de Bell Curve van Murray en Hernnstein heeft het IQ van de joden een standaarddeviatie van 15 punten, boven dat van de ‘witte’ Amerikanen, 115 tegenover 100. Als ik zeg dat mijn border collie tot het slimste hondenras behoort, zoals iedere etholooog onmiddellijk zal bevestigen, ben ik een hondenkenner. Als ik zeg dat Joden gemiddeld een superieure intelligentie hebben, maar dat negers harder kunnen lopen, ben ik een racist. De feiten deprimeren me evenzeer als hun onvermijdelijke conclusie.
Dinsdag
Iedereen in mijn omgeving wil kleiner gaan wonen, tot zijn kist overblijft, maar ik wil juist een groter huis, al was het maar om de Engelse bibliotheek van mijn vader kwijt te kunnen.
Woensdag
De week was weer een grimmig feest.
Reacties
Leuk dat je mij, Tiefenthal op 5 november, intiem-vertrouwelijk met mijn voornaam aanspreekt. Knus. Je hebt dus een cursus over Martin Buber gevolgd en je citeert daaruit iets wat Buber over de Thora heeft gezegd. Nou zou ik wel graag wat context willen zien bij dat citaat van Buber, want zo in het algemeen zijn Joden altijd erg zelfkritisch en in dat zelfkritische ook nog behoorlijk drama-queens. En dan die pijlen die ik op de Thora zelf zou moeten richten. Wist je dat er heel veel in de Thora staat, Tiefenthal? En dat die Joden er ongelooflijk veel commentaar op geleverd hebben? Dat heet de Talmoed als ik wel ben ingelicht. En over die commentaren op de Talmoed maken ze dan weer uitgebreid ruzie, die Joden. We noemen dat, kort door de bocht wel eens: individuele gewetensvorming, een fenomeen dat onbekend is in de islam. Benno heeft eens een keer iets fraais over gezegd over Talmoed & Rede: “De Talmoed ( . . . ) is in de loop van vele eeuwen bij elkaar gedebatteerd door maar liefst 20.000 auteurs. Hij bevat schitterende passages: in sommige discussies zie je de westerse dialectiek als een bloem opengaan. Ook dobberen er voorbeelden van primitief fanatisme in rond, drenkelingen in een oceaan van teksten. De actuele toestand bewijst dat de Joden, al dialectisch doordenkend, hun eigen tribalisme en racisme ruimschoots overwonnen hebben – een heel kleine minderheid van sombere zonderlingen daargelaten (maar ook onder hen treft men hooguit om de twintig jaar een moordenaar aan).” Je kan niet zomaar uit de losse pols een zin van Buber citeren die dan weer uit de Thora zou citeren, totaal buiten context, en dat ene zinnetje dan vervolgens op het hele karakter van de staat Israël van toepassing verklaren. Als dat geen antisemitisme is, dan is het in elk geval gewoon erg dom. En je zou graag zien dat er meer Joodse traditie gelezen werd, dan zou er volgens jou “over en weer” minder geschoten worden. Maar waarom begin je niet eens gewoon met de historische werkelijkheid tot je te laten doordringen? En die is dat er al negentig jaar agressie tegen de Joden in Palestina van de kant van de islam is en dat als die Arabieren daar eens een keer mee zouden ophouden er morgen vrede is. Het “Palestijns”-Israëlische probleem in zes woorden? De Arabieren willen de Joden vermoorden. Meer is het niet. Zie: http://bit.ly/dj2F6g
Martien, ik heb geciteerd uit de cursus over Martin Bûber. Dat citaat, zo vertelde de hoogleraar, staat in de Thora. U gelieve dus uw pijlen op de Thora te richten. Die draad geeft mij gelijk maar dat hoef ik niet. als we met zijn allen nu eens de treurbuis uitzetten en opnieuw wat boeken lezen over deze kwestie (Israël, dus), met inbegrip van de Joodse boeken daarover, dan zal hier en daar misschien minder over en weer worden geschoten
Tof hoor. Verfissende weeklectuur. B. blijft een hoogstaander in het landschap van de mensen die zich gedragen weten door de Nederlandse (c.q. enigszins Vlaamse) taal en cultuur. Iemand met permanent temperament ook, maar dat stoort me niet. Ik hoop dat we in de toekomst, na jaren van onderwijs dat niet meer zo sterk als vroeger op de Bildung, op de algemene vorming is gericht geweest, nog gaan gezegend zijn met zulke krachtige, gevoelige, trefzekere, scherpzinnige, bereisde en geleerde geesten. NB. Ik las in het wekelijkse stukje van de betreffende Waalse auteur in De Standaard over het grote percentage in Vlaanderen geschreven boeken die in beide top tiens staan, naast de meerderheid van kookboeken dan nog. Dat lijkt mij echt een typische trek van 'mijn volk' (of beter: dat van mijn moeder, mijn tante en mijn ooms): zeer sterk op zichzelf betrokken. (Daar zullen wel hartsgrondige redenen voor bestaan, zoals het feit historisch een vaak verdrukt en onder de voet gelopen volkje te zijn, mentaliteiten slijten verschrikkelijk en onzichtbaar traag). Ik kan dus niet anders dan hier nog eens wereldkundig maken: laat ons reizen! Alleen zo kunnen wij iets van de wereld en dus ook van het diepmenselijke gaan begrijpen, en kunnen wij onze minderwaardigheidscomplexen op goede gronden achter ons laten.
Reageer
Opgelet: Het is niet mogelijk om anoniem te reageren. Uw loginnaam zal bovenaan uw reactie verschijnen.
Om een reactie te plaatsen, dien je geregistreerd te zijn:
