Vlinks
Vlinks
Vlinks streeft naar een sociaal, rechtvaardig, inclusief en rijk Vlaanderen met maximale autonomie.
Opinie

19/12/15 om 14:35 - Bijgewerkt om 14:37

'Wat beleidvoerders in deze donkere dagen serveren is geen Viagra voor Vlaamse autonomie'

'Wat beleidvoerders in deze donkere dagen mij serveren is geen Viagra voor Vlaamse autonomie', schrijft Johan Velghe van Vlinks. 'Laat dit een vroege nieuwjaarswens zijn voor hoop en veel durf op de lange weg naar de warme Vlaamse samenleving.'

'Wat beleidvoerders in deze donkere dagen serveren is geen Viagra voor Vlaamse autonomie'

© BELGA

Niet de blues neemt me te grazen in deze donkere dagen. De oorzaak van mijn somberheidsdipje: lectuur van mijn zelfverklaarde kwaliteitskrant. De federale en andere deelregeringen, die voorstaan dat wat ze zelf doen beter doen, verkeren steeds frequenter in ademnood. De klimaatonderhandelingen bezorgden hen een opvlieger van jewelste. Deze struisvogel stak zes jaar de hopelijk beschaamde kop in het zand. Of is mijn vrees terecht dat het om een onbeschaamde kop gaat?

Anderhalf uur voor het verstrijken van de wettelijke deadline voor een klimaatakkoord zakte de broek van de federale regering helemaal op de enkels door het afsluiten van een akkoord met Electrabel. De kop van die struisvogel ging simpelweg onbeschaamd het zand in. Maak vlotjes de switch van afkoppelingsangst naar het doembeeld van overproductie, maar stel vooral geen vragen over deze lucratieve transactie voor Electrabel.

Een fiscale factuur van 700 miljoen dreigt voor multinationals, nu blijkt dat de notionele intrestaftrek verboden staatssteun is. Only in Belgium, inderdaad, zoals het klonk in toenmalig premier Guy Verhofstadts spotje om de notionele interestaftrek aan te prijzen. Gerechtigheid wenkt nu.

Delen

Nergens ter wereld wordt de alleenstaande zo fiscaal geviseerd, terwijl één op drie Vlaamse gezinnen samengesteld is uit één persoon

Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) heeft het niet zo begrepen en diep in het zand is hij blind voor rechtvaardige fiscaliteit. Nochtans een eenvoudig principe. Geen privileges, iedereen gelijk voor de wet. Ik leerde dat eenvoudig pedagogisch principe al van toen ik kleuter was: geen lieve vriendjes. Nergens ter wereld wordt de alleenstaande zo fiscaal geviseerd, terwijl één op drie Vlaamse gezinnen samengesteld is uit... één persoon. Een hip, hip, hoera voor de taxshift krijg ik niet uit het strot.

De Vlaamse regering heeft het gewestelijk ruimtelijk uitvoeringsplan (GRUP) voor het Vlaams Strategisch Gebied rond Brussel (VSGB) goedgekeurd. De weg voor Uplace ligt geplaveid, tenzij de Raad van State een wegblokkering opwerpt. Onder in het zand hoort de Vlaamse regering het gemor niet van de goegemeente: verstikkende mobiliteit, weren van opgefokt consumentisme, dubieuze tewerkstelling bij de bouw, flexi-jobs en andere werkgelegenheid zonder veel (pensioen)toekomst, dodelijke concurrentie voor alle kleinhandel in de wijde omtrek.

Annemie Turtelboom (Open VLD) klampt zich in weerwil van de Raad van State vast aan de stroomheffing. De minister wil het maar niet snappen dat 'Turteltaks' geen geuzennaam is. Diep in het zand merken de minister en de Vlaamse regering niet dat de grootgebruikers van zonnepanelenparken hun deel moeten bijdragen en dat consumenten, ook de bedrijven, dienen te betalen in verhouding tot hun energieverbruik.

Mijn krant schrijft niks over armoedebestrijding. Er valt hierover geen regeringsnieuws te rapen. Minister Van Overtveldt getroost zich de moeite niet om aanzet te maken de door de EU met de vinger aangewezen 700 miljoen euro op te rapen, laat staan het schandepercentage van de armoede terug te schroeven.

Delen

Toegegeven, de halfslachtige staatshervormingen hebben er een zootje van gemaakt

In een verleden waarin de cascade aan staatshervormingen niet te stuiten was, klonk het stoer maar hoopvol: 'Wat we zelf doen, doen we beter'. Wat rest hiervan vandaag? 'Luctor et emergo' ('Ik worstel en kom boven') is te vaak het enige houvast voor wie op de resem wachtlijsten prijkt, voor wie zich wil ontrukken aan de werkloosheidspercentages, voor wie het ontoereikend pensioen een periodieke kwelling is. En wat met zij die niet de kracht voor het 'emergo' hebben?

Toegegeven, de halfslachtige staatshervormingen hebben er een zootje van gemaakt. Maar wat beleidvoerders in deze donkere dagen mij serveren is geen Viagra voor Vlaamse autonomie. We krijgen het keurslijf aan van op modale gezinnen afgewentelde belastingen en van het aanvaarden van hoge armoedecijfers als een 'verwaarloosbaar percentage'. Het is mij te moede, want Vlinks is voor soevereiniteit en democratische besluitvorming die verder reikt dan het vijfjaarlijks ingevulde bolletje.

Zelfs in de Vlaamse Beweging - waar Vlinks niet het schaamlapje-van-dienst wil zijn om het goeddeels ontbreken van actief pluralisme te camoufleren - zijn de struisvogels overtalrijk, zoals die zelfverklaarde Vlaams-nationalisten die het verstikkende staatsnationalisme en de samenlevingsbestrijdingsmiddelen van het Front National toejuichen. Een eed van trouw zweren op een West-Vlaamse weide helpt de wachtlijsten van kinderopvang tot palliatieve zorg niet weg.

Het daags na de Parijse barbarij in Antwerpen druk bijgewoonde symposium Toekomstverkenningen Richard Celis leverde talrijke positieve insteken op inzake migratie en integratie. Het was een hoopvol merkteken voor een Vlaamse Beweging om opnieuw én eindelijk aansluiting te vinden bij haar initiële krijtlijnen van solidariteit, rechtvaardigheid, gelijkwaardigheid en identiteitsbeleving. Daar sloot de oproep van Vlaams minister-president Geert Bourgeois (N-VA) om nieuwkomers niet langer te negeren volkomen op aan.

Ronduit ontgoochelend klinkt de commentaar hierop van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) die stelt het voortouw te nemen inzake een exit scenario uit dit federale land. Uit de losse pols geschud wordt het symposium gebrek aan realiteitszin verweten. Of hoe een 'volksbeweging' o zo graag het bange, vermanende vingertje opsteekt. Of hoe hoop en durf in samenlevingsopbouw prompt de ledematen afgehakt worden en met versleten mantra's een constructieve dialoog ontweken wordt.

Struisvogels rennen druk heen en weer. Ze happen al te graag naar wie in hun nabijheid komt. Het levert hen geen ei meer op. Ze eindigen dezer feestdagen in de koeltogen van de poelier. Hun nageslacht volgt uitzichtloos dit perpetuum mobile.

Volg hun voorbeeld niet. Laat dit een vroege nieuwjaarswens zijn voor hoop en veel durf op de lange weg naar de, vol wederzijdse verrijking, warme Vlaamse samenleving.

Onze partners