Vrije Tribune
Vrije Tribune
Hier geven we een forum aan columnisten en gastbloggers
Opinie

26/01/18 om 16:56 - Bijgewerkt om 16:56

'Waarom die meedogenloosheid ten opzichte van mensen die met vreedzame actie enkel zichzelf schaden?'

Een groep Belgische professoren waaronder Eva Brems en Lieven De Cauter, roept de Turkse overheid op om het ontslag ongedaan te maken van een academica en een onderwijzer, die momenteel in hongerstaking zijn.

'Waarom die meedogenloosheid ten opzichte van mensen die met vreedzame actie enkel zichzelf schaden?'

De Turkse president spreekt een meeting van zijn AKP-partij toe, Ankara, 17 november 2017. © AFP

Wij, professoren van verscheidene universiteiten in België, willen onze diepe bezorgdheid uitdrukken over de gezondheidstoestand van de academica Nuriye Gülmen en het paar Semih en Esra Özakça die al voor meer dan 10 maanden in hongerstaking zijn in de hoop te worden gerehabiliteerd en gereïntegreerd in hun werk. Ze behoren tot de tienduizenden ambtenaren die, na het uitroepen van de noodtoestand in Turkije, zijn ontslagen op basis van een decreet met kracht van wet.

Delen

Waarom die meedogenloosheid ten opzichte van mensen die met vreedzame actie enkel zichzelf schaden?

Nuriye Gülmen is een onderzoeker in vergelijkende literatuur aan de Selçuk-universiteit. Ze heeft onder andere de brieven van Franz Kafka aan Milena vertaald van het Duits naar het Turks. Op 9 november 2016 organiseerde ze in Ankara een sit-in, omdat ze was geschorst in het kader van een onderzoek naar haar vermeende banden met de broederschap van Gülen. die nooit zijn bewezen. Op 6 januari 2017 werd ze ontslagen bij decreet, dat wil zeggen zonder enige mogelijkheid tot beroep, evenals als 600 andere academici in het hele land. Op 9 maart 2017 ging ze in hongerstaking om te eisen dat ze opnieuw zou worden aangenomen.

Semih Özakça is onderwijzer in het basisonderwijs. Hij werkte in een dorp in Mardin toen hij zijn naam ontdekte op een lijst van ambtenaren die bij decreet werden ontslagen. Özakça sloot zich onmiddellijk aan bij Nuriye Gülmen in Ankara om vreedzaam zijn rechten te doen gelden en is ook in hongerstaking gegaan.

Op 25 mei 2017 werden de twee leraren gearresteerd en vastgehouden omdat ze tot een terroristische groep zouden behoren. Na een onbegrijpelijk proces werd Semih Özakça in oktober vorig jaar vrijgesproken over de hele lijn, terwijl Nuriye Gülmen in december werd veroordeeld tot zeven jaar in de gevangenis, terwijl ze voor dezelfde aanklacht terecht stonden. De inconsistentie tussen deze uitspraken is vooral flagrant en mevrouw Gülmen is vrij terwijl zij werd veroordeeld. 17 van hun advocaten zijn nog steeds in de gevangenis omdat ze hen hebben verdedigd.

De twee leraren zijn intussen symbolen voor miljoenen burgers over de hele wereld, in die mate dat zelfs de voorzitter van het Europees Parlement Antonio Tajani, op 15 januari 2018 in Straatsburg, hen een eresaluut bracht en hun strijd voor "vrijheid en rechtvaardigheid" steunde.

Het is duidelijk dat de academica Nuriye Gülmen en haar collega nooit het geringste gevaar voor de veiligheid of de stabiliteit van het land hebben betekend. Bovendien, na het verdragen van hun ontslag, wapenstokken, traangas, beledigingen, laster, huisarrest, opsluiting, censuur, de ontkenning van hun rechten op verdediging en de gevolgen van de 315 dagen durende hongerstaking, die hun vitale organen onomkeerbaar heeft beschadigd, zijn deze leraren te verzwakt om een ??gevaar te vormen.

Wij begrijpen de meedogenloosheid niet ten opzichte van mensen wiens vreedzame actie alleen maar henzelf schaadt. Turkije zal ongetwijfeld meer worden bedreigd door problemen in het geval van de dood van deze onderwijsmensen, die de toepassing van een fundamenteel mensenrecht eisen, namelijk hun recht op werk. Om het onherstelbare te vermijden, doen wij een beroep op goede wil en vragen met aandrang Nuriye Gülmen en Semih Özakça te rehabiliteren.

Als we bemiddelen voor deze leraren, dan is dat omdat we ervan overtuigd zijn dat Turkije sterker wordt door het behoud van de diversiteit van meningen, door respect voor de werknemers en de rechten van de mens.

Prof. Lieven De Cauter, cultuurfilosoof, Katholieke Universiteit Leuven (KU Leuven)

Prof Anne Morelli, histoirienne, Université Libre de Bruxelles (ULB)

Prof Christine Pagnouille, sociologue, Université de Liege(ULiège)

Prof em. Patrick Deboosere, demograaf, Vrije Universiteit Brussel (VUB)

Prof. Eva Brems, mensenrechtenspecialiste, Universiteit Gent (UGent)

Prof Karim Zahidi, filosoof, Universiteit Antwerpen (UA)

Prof em. Jean Bricmont, physicien théorique, Université Catholique de Louvain (UCL)

Prof em. Herman De Ley, filoloog, UGent

Onze partners