'Roger Raveel werkte vooral voor zichzelf en de eeuwigheid'

30/01/13 om 15:00 - Bijgewerkt om 15:00

Roger Raveel is niet meer. Drie vragen aan Knack-cultuurredacteur Jan Braet over de man, zijn werk en zijn nagedachtenis.

'Roger Raveel werkte vooral voor zichzelf en de eeuwigheid'

© Belga

Kunstenaar Roger Raveel is overleden. Jan Braet, cultuurredacteur van Knack, vertelt hoe Raveel in ons collectief geheugen gebrand staat, waarom zijn werken niet te bespeuren zijn in buitenlandse galerijen en hoe de werken van Raveel zich onderscheiden van anderen.

Hoe gaan we ons Roger Raveel blijven herinneren? Jan Braet: De man uit Machelen aan de Leie schoeide de schilderkunst in Vlaanderen op een nieuwe leest. Een aandachtige kijk op de dingen in zijn naaste omgeving, toetste hij aan de leegte van de wijde hemel. Het samenballen van de lokale werkelijkheid met mystieke abstractie, maakte hem uniek. Deze 'Nieuwe Visie' maakte furore in Vlaanderen vanaf het begin van de jaren zestig, en had ook een literaire variant in de nieuw-realistische poëzie waarvan zijn vriend Roland Jooris de welsprekende vertegenwoordiger is.

Wat is zijn meest opvallende kunstwerk en hangt het in de galerij van een steenrijke verzamelaar? Jan Braet: Raveel was een bijzonder productief man, die vijf decennia lang onafgebroken schilderde en ook installaties maakte waarin hij soms letterlijk fragmenten van de werkelijkheid binnenbracht. Een fantastisch voorbeeld van dat laatste is zijn 'Karretje om de hemel te vervoeren', waarmee hij ook letterlijk de straat op ging. De kunstenaar werkte vooral voor zichzelf (naar hij dacht: voor de eeuwigheid), zodat de Vlaamse overheid, toen ze hem eenmaal een eigen museum wilde schenken, van hem ook de belangrijkste werken voor dat museum kreeg. Hoe groot hij bij ons ook was, voor het buitenland is hij een nobele onbekende.

Waaraan kan een kunstlekenoog een 'echte Raveel' herkennen? Jan Braet: In zijn stijl zitten elementen van de internationale pop art, van het nouveau realisme en het minimalisme, aangepast aan de Leiestreek. In zijn grote zintuiglijkheid en mystieke gevoel zit natuurlijk ook de hele erfenis van de Vlaamse Primitieven. De duif, het witte vierkant, de man die kijkt (naar de muur, de straat, de daken, de kat), de spiegels: een werk zonder de eenvoud en de frisheid van deze elementen is geen Raveel.

Lees meer over:

Onze partners