Vrije Tribune
Vrije Tribune
Knack.be geeft hier een forum aan columnisten en gastbloggers
Opinie

15/10/14 om 07:51 - Bijgewerkt om 07:51

'Mag het iets meer zijn, Theo Francken?'

'Wanneer ik aan migratie denk, denk ik aan ruim 3 miljoen Syriërs die hun land ontvlucht zijn, aan honderdduizenden Koerden die de Turkse grens oversteken, aan de wekelijkse tragedies voor de kust van Lampedusa,' zegt Lennert De Vroey, student internationale politiek aan de UGent. 'Theo Francken, daarentegen, ziet gauwdieven in Leuven.'

'Mag het iets meer zijn, Theo Francken?'

Francken: 'Zwaar straffen' © Belga

Amper 2 dagen nadat hij in Laken op schalkse wijze met het V-teken de eed had afgelegd, kwam kersvers staatssecretaris voor asiel, migratie en administratieve vereenvoudiging Theo Francken met de krachtlijnen van zijn toekomstig beleid naar buiten. En dat belooft niet veel goeds.

Francken staat bekend als een eerder rechtse N-VA'er van de harde lijn. Dat laat zich voelen aan de prioriteiten die het voormalig kamerlid stelt wat zijn bevoegdheden rond asiel- en migratiebeleid betreft. Francken spreekt over het bestrijden van misbruik en een verhoogde efficiëntie; over uitwijzingen en duidelijkheid; over criminele sans-papiers en profielen ongeschikt voor onze arbeidsmarkt; over de heuse plaag aan gauwdiefstallen die een stad als Leuven teistert.

Het is opvallend, maar tegelijk niet onverwacht. In een land waar een onbekende huisarts (Maggie De Block, nvdr.) het in geen tijd tot populairste aller politici schopt omdat ze het aantal verblijsvergunningen naar beneden krijgt, kan een rechtse opvolger uiteraard niet onderdoen.

Wanneer ik aan migratie denk, denk ik aan ruim 3 miljoen Syriërs die hun land ontvlucht zijn, aan honderdduizenden Koerden die de Turkse grens oversteken, aan de wekelijkse tragedies voor de kust van Lampedusa. Theo Francken, daarentegen, ziet gauwdieven in Leuven. Uiteraard mogen we problematieken niet verwarren, maar het zet wel de toon. Het maakt duidelijk welke realiteit de heer Francken wil zien en welke prioriteiten hij wenst te stellen. Zijn eenzijdige benadering werkt bovendien stigmatiserend en bijgevolg polariserend, terwijl dat wel het laatste is wat we vandaag kunnen gebruiken.

Opvallend feit: in België is het aantal asielzoekers de laatste jaren gedaald, terwijl wereldwijd steeds meer mensen op de vlucht zijn. Moeten we dan wel zo trots zijn op 'onze efficiëntie'? Wanneer zal een staatssecretaris eens werk maken van serieuze hulp aan Turkije, in plaats van de belofte om 75 (!) Syriërs op te zullen nemen? Of wanneer zal een regering toegeven dat er nood is aan meer Europese samenwerking en hulp voor Italië, en zich eindelijk bereid tonen tot het opnemen van enige verantwoordelijkheid?

Want ook daar gaat het om. Wanneer we F16's naar Irak sturen, klinkt het dat België zijn verantwoordelijkheid moet opnemen in de internationale coalitie tegen het gevaar van IS - een retoriek die ook door Francken zelf gebezigd werd. Goed en wel, maar wat opvang van de slachtoffers betreft is men heel wat minder happig op engagement. Binnen onze landsgrenzen zullen Koerden op hun beurt al te vaak zélf als 'gevaarlijk' gepercipieerd en afgeschilderd worden.

Laten we oppassen met selectieve verontwaardiging en medelijden, iets wat zowel de burger als de politiek niet vreemd is. En laten we de realiteit - àlle realiteiten - realistisch maar toch ook met menselijkheid bekijken. België en Vlaanderen kregen beiden een regering die zich - de besparingsdrift ten spijt - sterk maakt voor een warme samenleving te willen gaan. De vraag is wie daar allemaal deel van uit zal mogen maken.

Om te besluiten richt ik me tot u, meneer de staatssecretaris, met twee samenvattende vragen, of adviezen - zoals u wil.

1. Leg de lat een beetje hoger en verlies het ruimere plaatje - waarin België, als deel van de internationale gemeenschap, ook haar verantwoordelijkheden heeft - niet uit het oog.

2. Het moet niet altijd hard boven hart zijn. Er is een draagvlak voor een waarlijk warme samenleving die, als het even kan, niet aan grenzen hoeft te stoppen.

In moeilijke tijden zal de nood aan solidariteit steeds groter zijn. In Leuven, Vlaanderen, België, Europa en ver daarbuiten. Voor een mondiale uitdaging als het migratievraagstuk is dat des te meer het geval. Die oogkleppen kan u dus echt wel missen.

Lennert De Vroey, student internationale politiek aan de UGent

Onze partners