ludovdb | 4 september 2011

Het minste wat men van Pascal SMET kan zeggen is dat hij niet sterk gemotiveerd is om onze jongeren het maximaal haalbare mee te geven. Hij is m.i. de eerste onderwijsminister die een, zij het beperkte, aanzet geeft om de administratieve draaglast binnen het onderwijs te verminderen. Iedere onderwijsverstrekker, van kleuterleider(-ster) tot hoogleraar jammert al jarenlang ("decennialang" - ik spreek uit eigen ervaring) dat het vele papierwerk het centrale van onze roeping, namelijk kennis en attitudes overbrengen op jonge mensen, dreigt te overstijgen. In elke school heerst een idee van "hoe we dat doen zullen we zeker naar best vermogen interpreteren, maar we moeten er voor zorgen dat het goed op papier staat en liever een papier te veel dan een te weinig". Uiteraard verloopt dat ten koste van tijd en bijgevolg van veel creativiteit en zelfs innovatief begeleid leren studeren. Doodjammer is dat. Lesgevers worden opgeleid om jongeren te begeleiden naar het moment waarop deze laatsten zelf verantwoordelijkheid voor de maatschappij zullen dragen (grosso modo gezegd), want uiteraard omvat elke leeftijd, hoe jong ook, een evolutief proces waarbij onderwijs wordt aangepast aan de noden van elke leeftijd. De maatschappij met een nooit geziene technische en economische (r)evolutie maakt het voor onze jonge mensen ook niet gemakkelijk. Trouwens ook niet voor de huidige groepen volwassenen. Leerprogramma's zijn dikwijls totaal overladen, men moet gedifferentieerd lesgeven, gratis plage-uren opnemen, gratis opletdiensten, gratis begeleidingsopdrachten, gratis wachturen doen en ga zo maar door. Massa's vergaderingen met dito verslagen waar men weinig of niets aan heeft belanden voor enkele jaren in het schoolarchief en worden daarna vernietigd wegens "uit de tijd", en ga zo maar door. Elke onderwijsbetrokkene kan de reeks van hierboven gemakkelijk aanvullen met nog heel wat andere quasi onnuttige taken. Dat doet het publiek wel eens vergeten dat voor de klas staan, een boeiende les geven, inspelen op het jonge publiek waar men voor staat, bij het leseinde aanvoelen dat men enig nut heeft gehad voor dat jonge publiek want dat er interesse en overdracht van kennis was en dat die jongeren daar wat mee zijn in hun leven, DAT is de essentie van onderwijs. Dat dit veel denkwerk, voorbereidingen, inschatten hoe men een les zal structureren, opzoekwerk naar recente gegevens en materiaal, enz... vraagt, wil de buitenwereld wel eens vergeten. Daar mag een onderwijsverstrekker zich niet veel van aantrekken. Hij/zij weet wel beter, weet hoeveel tijd voorbereidingswerk, correcties, opzoekwerk, avond- en weekendwerk, ... dit allemaal in beslag neemt. Bij het aanhoren van Minister Pascal Smet op 1 september ll. in radio-interviews was ik aangenaam verrast door zijn dynamisme, door zijn juiste inschatting van de werkelijkheid en door zijn verdediging van de kwaliteit van ons onderwijs, verwijzend naar de oeso. Persoonlijk meen ik ook vast te stellen dat de kennis van onze jeugd achteruitgaat, maar in welke moeilijke wereld leven wij ?? "Generaties waar een vak studeren om goede resultaten te behalen bij examens zijn van vroegere tijden" dacht ik bij mezelf in de wagen toen ik Pascal Smet hoorde. Hoe dikwijls denken wij niet dat dit of dat vak uit bijvoorbeeld ons secundair of zelfs ons universitair onderwijs bloed, zweet en tranen heeft gekost om een behoorlijk cijfer te halen, en dat we daar in ons leven nooit iets hebben van teruggezien in de praktijk of in onze dagelijkse leefwereld. We moeten daar eerlijk in zijn. In de wereld van vandaag zijn er veel meer infokanalen beschikbaar ; "begrijpen" en vooral "kunnen opzoeken en begrijpen" zijn zoveel belangrijker geworden. Hoewel hij het niet met dezelfde woorden zei, kwam het betoog van Pascal Smet voor mij zo over. Ik vond hem echt enthousiast en vooral "to the point" wanneer hij zei dat onderwijsminister het mooste beroep was dat hij zich kon inbeelden, want dat hij de grondvesten kon leggen voor de maatschappij van morgen. Nooit, maar dan ook nooit, was een onderwijsminister hierbij een voorbeeld van wat wij toch allen denken in het onderwijs, ieder van ons in die kleine leefwereld. Wij moeten onze leerlingen en/of studenten, cursisten weerbaar maken in de maatschappij van vandaag en nog meer van morgen. Voor alle duidelijkheid : ik heb geen binding met de politiek in de zin van de partijpolitiek die Minister Pascal Smet aankleeft. Maar zijn enthousiasme hebben me toch aan het denken gezet, na zovele jaren onderwijservaring. Geen onderwijsmens zonder eigen bemerking ; Mijnheer de Minister, verminder nu eens werkelijk de planlast en de vele bijkomende vergaderingen die geen concrete resultaten opleveren tenzij een schriftelijk verslag, en ondersteun, zoals u bezig bent, de mens die voor de klas staat, want daar moet het in eerste instantie gebeuren met respect te geven aan en respect te krijgen van die vele honderdduizende jonge mensen, gelijk welke leeftijd zij hebben. In deze context wens ik Minister Pascal Smet een resultaatgericht succesvol schooljaar toe..

Ongepast?

Littletroublekid | 2 september 2011

Wat ze vooral gebruiken in het onderwijs zijn interim leerkrachten. Dat zijn gemotiveerde jong afgestudeerden die her en der worden ingezet binnen de school. Die van de ene naar de andere school gaan om één dag, meerdere dagen of enkele weken te vervangen en dan weer kunnen gaan stempelen. Aan een koordje hangen noemt men dat. Kunnen ze je niet meer gebruiken dat knippen ze dat koordje gewoon door. En zo blijft dat maar duren tot ze dit begrijpelijkerwijs beu worden en een job zoeken in de privé. En dan zagen die directeurs dat ze naarmate het jaar vordert geen vervanging meer vinden. Allez zeg. Daar schrikt toch niemand van. Nog een quote van een directeur, zelf opgevangen : "we gaan zorgen dat we interim leerkrachten voor ze hun tadd bereiken buitengooien, want tijdens de ambtenverdeling kunnen we niet meer doen wat we willen." En wat die directeurs betreft die elk jaar komen zeuren dat ze teveel werk hebben : ik kan er minstens 3 aanwijzen die al een tijd met hun vingers zitten draaien en rustig in de gang rondwandelen terwijl ze net hun secretaresse hebben volgeladen met werk. Zodat die er dan na enkele maanden van stress er ook de brui aan geeft. En elk jaar een nieuwe lichting pas afgestudeerde onderwijzers die geen benul hebben waar ze voorstaan. Laat dit een waarschuwing zijn voor je aan je studies begint !Ja Smetje nog veel werk voor de boeg, maar je moet er wel aan beginnen. De camera's zijn nu verdwenen.

Ongepast?

Sagittarius | 2 september 2011

Dat het niveau daalt is een feit, een pure vaststelling ook in het hoger onderwijs waar ik al meer dan 30 jaar doceer. Het fenomeen stel ik zelf niet alléén vast maar ik verneem het ook van alle collega's uit andere hogescholen. Het geldt ook tevens voor studenten die ASO hebben gedaan. Er schort bijgevolg duidelijk wat aan de vorming tijdens het secundair en lager onderwijs. Wellicht zitten de 'moderne leervormen' daar voor iets tussen. 'Leren leren' is belangrijker dan 'iets' leren en "attitudenontwikkeling" belangrijker dan cognitieve ontwikkeling. Ze zijn eenvoudigweg even belangrijk. Ook aan ons wordt gevraagd veel meer te coachen dan te doceren. Ik vind dat een goede zaak maar studenten moeten na afloop nu eenmaal inzichten hebben en dingen kennen en dat geldt zeker in onze opleidingen in gezondheidszorg waar het om mensenlevens gaat. Hier kan je in de kliniek niet zeggen: "Je patiënt is overleden: zoek de fout ." (dat kan wel tijdens een werkcollege maar niet tijdens een examen (ook al is dat een theoretisch). Dat ons (hoger) onderwijsniveau nog meer dan behoorlijk scoort, is onder meer omdat wij als docent dat lagere niveau van redeneren niet accepteren. Een doeltreffend gebruik van alle hedendaagse leermiddelen is een belangrijke voorwaarde en stap voorwaarts maar vraagt een intensieve begeleiding door de docent samen met een continue leergierigheid; ook van de student. Dàt stimuleren en coachen is een plezier als je constateert dat de studenten wat ze aanvankelijk niet begrepen uiteindelijk echt wel bezitten. Als de scholen de middelen zouden krijgen die vereist zijn om de gevraagde werkwijzen toe te passen, zou het wel eens beter kunnen gaan. Leraars in het S.O. kunnen ook alleen maar (meer dan) hun best doen maar met al dat "vernieuwende didactische gedoe" komen ze niet meer aan hun beroepsdoel toe.

Ongepast?

lawijt | 2 september 2011

ik ben zo moe, minister pascal smet. zou graag eens effen bijslapen. dan zou ik met uitgeruste moed wat kunnen bijwerken. maar jij maakt mij altijd maar weer wakker met uw nieuwe ideetjes. en jij maakt ook zoveel lawaai altijd. zijt eens ne keer wat rustig en stillekes!

Ongepast?

Elke V | 1 september 2011

@ tobybootje: Er is nog nooit zo weinig selectief te werk gegaan in het onderwijs als nu. Alleen in bepaalde steden zoals Gent, Antwerpen en Brussel, waar stedelijke reglementeringen de inschrijvingsprocedure bepalen, wordt er voor de kinderen beslist. Maar neem nu mijn school: ja, de familie-van heeft voorrang. Maar is dat niet logisch, eigenlijk? Ouders die altijd actief meegewerkt hebben aan de opleiding van de oudste en die tevreden zijn over de school, moeten achteraan in de rij wanneer de volgende eraan komt? En dat kansarmen voorrang hebben, en dat er een sociale mix moet zijn, is het gevolg van het uitlsuitingsbeleid van een heleboel 'deftige' (lees: witte) colleges en athenea en lycea overal in Vlaanderen, die allochtone of kansarme kinderen weigerden 'omdat de klas vol zat' terwijl er eigenlijk nog plaats was. Daarom is men gaan reglementeren - is dat niet logisch dan? Precies om tegen te gaan wat u aanklaagt.

Ongepast?