Ludo Bekkers
Ludo Bekkers
Kunst- en fotografierecensent
Opinie

13/02/14 om 18:28 - Bijgewerkt om 18:28

Guy Vaes, een literaire amateurfotograaf

Guy Vaes had als fotograaf niet de pretentie om als professioneel in het vak te worden beschouwd.

Guy Vaes, een literaire amateurfotograaf

Guy Vaes © Guy Vaes

Guy Vaes (Antwerpen 1927-2012) was in eerste instantie een literator. Hij schreef een aantal romans, waarvan zijn eersteling, Octobre long Dimanche (1956) hem lof bezorgde van Julio Cortàzar en Pascal Pia. De atmosfeer waarin deze en volgende werken baden in het magisch realisme. Minder bekend is hij als fotograaf die niet de pretentie had om als professioneel in het vak te worden beschouwd. Niettemin werd een fotoboek van hem uitgegeven "Les Cimetières de Londres" (Ed. Jacques Antoine, 1978) dat de neerslag is van zijn vele wandelingen op de Londense kerkhoven tijdens zijn reizen naar zijn geliefde Britse hoofdstad.

Vaes was in eigen ogen een amateurfotograaf. De camera diende als een verlengstuk van de eigen blik op de dingen, pretentieloos maar met een heel persoonlijke invalshoek. Zijn voorliefde voor kerkhoven had niets te maken met het macabere maar eerder met de aparte wereld van de typische begraafplaatsen in Londen. Sommigen zijn haast ruïnes geworden met omgevallen zerken, verwaarloosde beeldhouwwerken of door planten en struiken overwoekerde funeraire monumenten. Kerkhoven waren voor hem als steden waar de bewoners hun verblijfplaatsen hadden verlaten om ze terug te geven aan de natuur. In het fotoboek dat over dit thema verscheen schreef hij een inleiding die leest als een literair-historische gids die de foto's in hun juiste context plaatsen.

Delen

Guy Vaes had als fotograaf niet de pretentie om als professioneel in het vak te worden beschouwd.

Ludo Bekkers

Guy Vaes was een wandelaar, een reiziger met een bewust beperkte actieradius om te kunnen rondkijken en de toevalligheden die hij ontdekte in zijn geest en foto's op te slaan. Als échte fotograaf merkt hij situaties op die aan anderen ontsnappen. Het zijn geen anekdotes, het is geen straatfotografie maar door het toeval (?) ontdekte beelden van de realiteit die door de compositie of fragmentkeuze een verrassend zicht geven op wat voor anderen alledaags is en niet het bekijken waard. Juist in dat antagonisme verkrijgen de foto's hun waarde. Ze zijn niet spectaculair, in zwart-wit, op traditioneel formaat, maar vertellen over een manier van kijken die zo persoonlijk is dat er een nieuwe realiteit ontstaat. De fotograaf is ook een estheet die zijn beelden componeert en elementen zoekt die vaak de realiteit overstijgt. Hij zet die naar zijn hand, zoekt invalshoeken die soms poëtisch, soms bevreemdend, soms magisch-realistisch zijn. Daardoor worden ze kunst, zij het zonder pretentie of hoogdravende commentaar. En bovendien niet gebonden aan modes of strekkingen. Ze zijn bestemd voor vele generaties. Het Antwerpse FoMu heeft enkele jaren geleden zijn kwaliteiten erkend door hem een tentoonstelling te gunnen. En nu, conform aan zijn bescheidenheid, heeft een Brusselse boekhandel/galerie, in samenspraak met zijn weduwe, een exclusieve keuze gemaakt van zijn oeuvre. Geen retrospectieve maar wel een uitstekend beeld van de blik van een verlicht amateur.

Tentoonstelling "Quand le regard écrit"; Guy Vaes, photographies. Brussel, Librairie Quartiers Latins, Martelaresplein 14. Nog tot 28 februari.

Lees meer over:

Onze partners