'Coalitiepartners kunnen kritiek van Di Rupo op N-VA missen als kiespijn'

07/01/13 om 20:12 - Bijgewerkt om 20:12

Premier Elio Di Rupo zou er zich best meer bewust van zijn dat zijn regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen, zegt Knack-redacteur Walter Pauli.

'Coalitiepartners kunnen kritiek van Di Rupo op N-VA missen als kiespijn'

'Premier Elio Di Rupo zou er zich best meer bewust van zijn dat zijn regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen, dat de N-VA alleen bijna even sterk staat als de drie Vlaamse meerderheidspartijen samen. De coalitiepartners kunnen de kritiek van Di Rupo op N-VA missen als kiespijn.' Dat zegt Knack-redacteur Walter Pauli in een reactie op de commotie over de recente uitspraken van Di Rupo over N-VA.

Elio Di Rupo blijft de kersttoespraak van de koning verdedigen en noemt in dezelfde adem N-VA 'een zeer gevaarlijke partij'? Is dit wel verstandig?
Walter Pauli: Dat hij de kersttoespraak van de koning verdedigt, is logisch: de eerste minister heeft zelf zijn fiat gegeven aan de tekst. En ook CD&V'ers als Kris Peeters hadden laten verstaan dat ze een goede uitleg van de premier verwachtten. Di Rupo heeft die menen te moeten geven. Alleen kwam het in Vlaanderen over als 'adding insult to injury'.
Was dit bewust? Ja, in die zin dat Di Rupo extra goed zijn punt wilde maken: de N-VA als gevaarlijke partij voor het voortbestaan van België. In zekere zin zou men zelfs kunnen zeggen dat dit de logica zelf is, en dat veel N-VA'ers de stelling met fierheid zouden onderschrijven - toch als ze uit de mond van Bart De Wever kwam, of van een kopstuk van de Vlaamse Beweging ("Wij zijn een gevaar voor het land, daarom is Laken zo bang van ons." Daverend applaus op alle banken).

Di Rupo was wel de laatste die het mocht zeggen. Maar had hij het tegengestelde beweerd - "Als ik van iets niet bang of bezorgd ben, dan toch van de N-VA" - dan was het ook een rel geweest.

Vraag is dus of Di Rupo er in de gegeven context goed aan deed überhaupt over N-VA te beginnen. Hij zou er natuurlijk een vraag over krijgen, maar een kind kon voorspellen dat "N-VA is gevaarlijk voor het land" afgekort zou worden tot "N-VA is gevaarlijk." Dat valt bijzonder goed bij de PS-achterban van Di Rupo, maar zijn Vlaamse coalitiepartners kunnen dit misschien al kiespijn.

Di Rupo zou er zich best meer bewust van zijn dat zijn regering geen meerderheid heeft in Vlaanderen, dat de N-VA alleen bijna even sterk staat als de drie Vlaamse meerderheidspartijen samen. Dat, als hij echt wil dat zijn Vlaamse coalitiepartners zich versterken, hij hun moeilijke positie beter kan inschatten, incluis de concurrentie die vooral Open VLD en CD&V van N-VA ondervinden op hun Vlaamse & ondernemersgezinde flank. In die zin was deze uitspraak in een interview absoluut niet verstandig. De reacties van de voorzitters van Open VLD en CD&V spreken voor zich.

Heeft N-VA overdreven met zijn reactie op de toespraak van de koning?
Walter Pauli: Bart De Wever heeft alleszins de scherpste reactie gehad die mogelijk was - hij riep net niet op om de koning af te zetten, maar ontzegt hem wel het recht om nog een rol te spelen in de formatie. Dat hij zelf wel weet dat hij daarmee à la limite zat, bewijst zijn onderkoelde reactie op het interview met Di Rupo: "Die man heeft ook recht op vrijheid van mening." Elke dag in overdrive is ook niet goed. Bovendien is het ook rijden en omzien in de Antwerpse coalitie. Hij werkt samen met CD&V en Open VLD, de twee federale regeringspartners die het meest te verliezen en dus te vrezen hebben van N-VA. Ondermeer in een interview in Knack had Marc Van Peel zijn burgemeester al de consigne gegeven om de stad niet verder te polarizeren. Albert en Elio zijn weliswaar geen inwoners van Antwerpen, maar als partijvoorzitter De Wever uithaalt, staat burgemeester De Wever ook ver van zijn verzoenende rol. De Wever kennende, zal hij evenwel blijven spelen op het scherp van de snee. Afgelopen weekend was hij tegelijk de volkse burgervriend op de nieuwjaarsreceptie van de stad Antwerpen, en haalde hij prompt uit naar het ACV toen die vakbond het N-VA-feestje kwam verstoren. Dat Marc Van Peel de eerste man is van de christelijke arbeidersbeweging in Antwerpen, maakt De Wever dan niet uit: wie op zijn teen komt staan, zal dat geweten hebben, zelfs al is het de politieke familie van één van de architecten van 'zijn' coalitie. Meer, op die manier toont De Wever ook naar Van Peel waar zijn grenzen liggen: ongeveer waar de burgemeester dat zelf bepaalt.

2013 is een jaar zonder verkiezingen en dus ook zonder campagne. Is dit niet een uitstekende gelegenheid voor regering en parlement om zich te focussen op het beleid en op oplossingen voor de economische crisis?

Op het eerste zicht is het een jaar zonder verkiezingen, maar wie zijn oor te luisteren legt bij partijen, hoort het overal: op dit moment reeds woedt de pre-campagne voor 2014, een jaar waarin alles op het spel staat (namelijk Europese, federale en regionale verkiezingen). En ook hier was Bart De Wever de maat van alle dingen. De verzamelde concurrentie had zijn opzichtige en provocerende 'mars op het stadhuis' van 14 oktober juist geïnterpreteerd: als de start van de campagne voor 2014. Het is inderdaad nooit gezien, maar al een tijdje is in politiek België weinig meer wat het ooit was. Dat oude evenwicht kan in een nieuwe vorm terugkomen, maar de kans dat dit niet gebeurt, is even groot.

Dat betekent niet dat die situatie ideaal is, zeker niet voor het kiespubliek van de regering, maar ook niet voor de hele achterban van Bart De Wever. Vier jaar politieke oorlog is natuurlijk een droomscenario voor zij die én N-VA-gezind zijn, hun partij voortdurend zien winnen en voor wie 'politiek' zich grotendeels beperkt tot de Wetstraat. Maar wat voor de Voka-achterban? Hoe ver men daar ook verwijderd staat van het beleid van Elio Di Rupo, hoe graag men een regering zou vormen zonder Franstalige socialist aan het roer, toch is het ook voor elke Vlaamse KMO-leider en ondernemer van levensbelang dat de regering 'kan regeren.' Want de wereld staat niet stil, de economie draait door, de financiële markten eveneens, en voor de internationale klanten van een exportgerichte industrie als de Belgische en de Vlaamse maakt het niet uit of er ergens een politicus boos is om een halve zin in een toespraak, en daarmee de regering al dan niet stokken in de wielen steken. Die zijn vooral gediend met een regering die van haar (marginale) mogelijkheid om de economie vooruit helpt, ook gebruik maakt. Een regering die geïmmobiliseerd raakt door getwist op niveau van de politique politicienne, zal de energie die daarnaar vloeit, niet kunnen besteden aan ernstig sociaal-economisch beleid. BHV was nog een serieuze crisis waard, een ongelukkig kranteninterview zou geen fall-out mogen hebben voor de welvaart van het land. Zeker, ook in politiek geldt: à la guerre comme à la guerre, en van geen enkele oppositie wordt verwacht dat ze het de regering gemakkelijk maakt. Maar de Wetstraat is evenmin verplicht om te blijven doen alsof haar navel het middelpunt van de wereld is.

Lees meer over:

Onze partners