Begroting Di Rupo: 'iedereen is verliezer'

28/11/11 om 16:17 - Bijgewerkt om 16:17

'Iedereen roept zichzelf uit tot winnaar, dus iedereen is ook verliezer.' Drie vragen over het begrotingsakkoord van Elio Di Rupo aan Knack-redacteur Walter Pauli.

Begroting Di Rupo: 'iedereen is verliezer'

© Belga

De beurzen doen het zeer goed en de Bel20 doet het nog veel beter dan de rest. Is het begrotingsakkoord er dan toch nog op tijd gekomen?

Walter Pauli: Natuurlijk niet. Meer dan vijfhonderd dagen voor een regeerakkoord is niet te verantwoorden, ook niet met argumenten als 'België is nu eenmaal een ingewikkeld land' en 'de kiezer heeft de kaarten wel erg moeilijk geschud'. Het valt trouwens te vrezen dat de doorbraak van vorig week er pas kwam na de lagere rating die Standard & Poors ons gaf. Veel meer dan het 'ontslag' van Di Rupo bij koning Albert, was dat de externe stimulus om er te geraken.

De reactie van de beurzen bewijst bijvoorbeeld wel dat het allerbelangrijkste was dat een akkoord en dus een regering er kwam. Dat signaal was nog dringender dan de inhoud van het regeerakkoord zelf, al zal het feit dat alle partijen het akkoord met enig enthousiasme verdedigen het vertrouwen wat mee opvijzelen. Daarin speelt ook het succes van de obligatielening van Leterme mee.

Wie zijn de winnaars en verliezers van dit akkoord?

Walter Pauli: Iedereen roept zichzelf uit tot winnaar, dus wellicht is iedereen ook verliezer. Zowel de werkgevers als vakbonden struikelen over elkaar in het beklemtonen wat er niet goed is en waarom 'zij' ofwel te veel moeten inleveren (de vakbonden, maar evenzeer Suez-Electrabel) ofwel te weinig uit de brand hebben gehaald (de werkgevers). Meestal is dat een teken van een redelijk evenwichtig akkoord. En dat niemand van de onderhandelingstafel is weggelopen, betekent dat liberalen, christen-democraten noch socialisten het gevoel hebben dat ze a) te weinig hebben binnengehaald b) te veel hebben moeten toegeven.

Maar 'iedereen is verliezer' slaat ook op een collectief verlies. Er mag geen twijfel aan bestaan dat de politieke crisis die we al sinds 2007 kennen, de Belgische positie in dossiers als Dexia niét heeft versterkt. Dat dit meedroeg tot een sfeer van wantrouwen, en dus zijn we mijlenver verwijderd van een broodnodig 'nieuw sociaal pact', nieuwe fundamentele afspraken over de inrichting van de verzorgingsstaat waarin zowel werkgevers als werknemers zich herkennen, basisafspraken ook die door de politiek gehonoreerd en uitgewerkt worden.

Gisteren een begroting, morgen een regering?

Walter Pauli: Jawel. Asiel en migratie zijn nog knooppunten, en er is al veel gespeculeerd over de samenstelling, maar nu de twee onmogelijke klippen genomen zijn - staatshervorming en begroting - staat er eigenlijk niets de vorming van de regering Elio di Rupo I in de weg. Al is daarmee nog niet gezegd dat die regering ook stabiel zal zijn. Veel kaderafspraken moeten nog gedetailleerd onderhandeld worden, een aantal groeimarges waarop deze (moeilijke) begroting is gebaseerd, blijken nu reeds te optimistisch.

Dus binnenkort is er de tweede ronde, zowel voor de staatshervorming (waarin de steun nodig blijft van Ecolo en Groen!, beiden in de oppositie) als voor de begroting. Als premier zal Elio Di Rupo alleszins op niet zoveel tijdskrediet kunnen rekenen dan als formateur.

Onze partners