'Agenten zijn geen superhelden'

28/10/13 om 14:32 - Bijgewerkt om 14:45

Geweld tegen politie wordt nog te vaak onderschat stelt master in de criminologie Vanessa Laureys (Universiteit Gent).

'Agenten zijn geen superhelden'

© Belga

Populaire tv-series voeren agenten vaak op als onvervalste en onbevreesde helden. 'Klopt dat beeld wel?', werpt Laureys in haar scriptie op. 'Wat is de beleving van politieagenten wanneer ze bij een schietincident aan de dood ontsnappen of bij een interventie rake klappen krijgen? Hoe gaan ze daarmee om?' Om dat te achterhalen nam Laureys veertien diepte-interviews af bij politieambtenaren uit een aantal Vlaamse centrumsteden.

Onzichtbare wonden

Incidenten laten duidelijk diepe sporen na. Naast materiële schade en lichamelijke letsels, ontlokt een incident bij agenten woede, angst, verdriet of verbijstering en leidt het soms zelfs tot een posttraumatische stressstoornis. Vaak schamen agenten zich hiervoor omdat dit niet strookt met het beeld van de sterke politie-inspecteur die alles onder controle heeft. De confrontatie met geweld maakt van hen ook andere agenten. Ze worden voorzichtiger en wantrouwiger, omdat ze zich beter bewust zijn van hun kwetsbaarheid en bevreesd zijn opnieuw het slachtoffer te worden van geweld. Daardoor gaan ze minder tolerant optreden tijdens interventies en krijgen ze de neiging om sneller in te grijpen om een escalatie te voorkomen.

Werk aan de winkel

De nood aan begeleiding en opvang na een incident blijkt groot. Toch blijven agenten vaak in de kou staan. Zo ervaren ze een gebrek aan erkenning als slachtoffer, zowel binnen de politieorganisatie als daarbuiten. Zo ook bij het gerecht: agenten hebben het gevoel dat rechters hun slachtofferschap niet ernstig nemen en daders pas vervolgen bij incidenten met ernstige lichamelijke letsels. Nochtans hunkeren ze na een incident naar gerechtigheid: ze vinden het belangrijk dat daders worden vervolgd en dat de opgelegde straffen effectief worden uitgevoerd. Na een incident hebben agenten nood aan steun van collega's, maar de sterke machocultuur die ze op de werkvloer ervaren maakt dat ze emoties opkroppen uit vrees om als zwakkeling aanzien te worden. Ook professionele emotionele ondersteuning blijkt moeilijk. Vaak is interne opvang door een psycholoog, het stressteam of slachtofferhulp afwezig, ongekend of té hoogdrempelig.

Laureys pleit voor meer aandacht voor geweld tegen politieagenten: 'We verwachten -terecht- van politieagenten dat ze onze veiligheid garanderen. We moeten echter beseffen dat agenten geen superhelden zijn, maar mensen van vlees en bloed met hun eigen kwetsbaarheden. Voor onze hoeders van de wet moet een achterban paraat staan die hen beschermt, opvangt en begeleidt wanneer het misgaat.' (TE)

Vanessa Laureys dingt mee naar de Vlaamse Scriptieprijs 2013. Haar scriptie kan je bekijken via www.scriptiebank.be

Lees meer over:

Onze partners